A koniec jest początkiem i nową nadzieją...

Gdyby tak można było cofnąć czas. Gdyby tak można było rozmawiać z tobą. Gdybym zrozumiała Cię. Być może Twoje serce pokonało by tę ciężką próbę.

...misiu żebyś ty wiedział jak bardzo mi ciebie brakuje...wiem że gdybyś mógł wrócił byś do nas...tylko czemu nas zostawiłeś same...czekaj tam na mnie skarbie...bo jeszcze kiedyś będziemy razem...śmierć to za mało żeby przestać kochać...takich wariatów jak my nie można rozdzielić...do zobaczenia misiu...(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)...

:*:*:*

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKO NA DOBRANOC ((*))

Niektórzy ludzie stają się naszymi przyjaciółmi i choć zostają tylko na chwilę, zostawiają piękne ślady w naszych sercach...

światełko na dziś i na jutro (*)(*) ...pamiętam i zawsze już będę pamiętać...

MACIEJU<***>PAMIETAM
======================
Bo czasem potrzeba nam skrzydeł
A innym razem wiatru.
Ale zawsze potrzebujemy wiary w to,
że potrafimy latać,za nic w swiecie
nie dam sobie odebrac tych lat z Tobą i tych wszystkich dni,ktore jeszcze przed nami---nawet jesli juz po drugiej stronie.

Czy Bóg dał mi Ciebie w nagrodę?ALE ZA CO?
Czy odebrał mi Ciebie za kare?ALE ZA CO?
A może w ogóle było inaczej?
JAK?
Myślę,że byłoby mi łatwiej,gdzybym wiedziała,zrozumiała....
ANETKO KOCHANA DOBRANOC....RENIULEK

Tęsknimy za Tobą

.....smutno skarbie bez ciebie...i tak już będzie zawsze...

(*) Maciejowi (*)

MACKU<***>

Mój smutek jest jak rzeka
Muszę pozwolić mu by biegł
Ale sama zdecyduję
Gdzie będzie jego brzeg

Czasami zabiera mnie rwący pra
Fala żalu i smutku zalewa budząc trwogę
Lecz zawsze znajduję spokojne wody
Gdzie znów odpocząć moge.

Rozbijam się o skały gniewu
Moja wiara znika gdzieś i odpływa
Lecz sa inni pływacy
Którzy wiedzą czego mi potrzeba

Ich kochające dłonie podtrzymują mnie
Gdy nurt zbyt szybko odpływa w złą stronę
A ktoś dobry wysłucha mnie
Gdy w odmętach bezradnie tonę

Rzeka smutku to proces
Pozostawia za sobą przeszłości
Płynąc nurtem nadziei
Dotrę w końcu do brzegu przyszłości.
KOCHAM CIE ANILOKU******
======================
ANETKO nasze dzieci odeszły do Matki Bożej,aby narodzić się tam na nowo...A co z nami?
Wiem,że są będąc tak daleko...
bliżej niż blisko,ale nie tak wyobrażalismy soobie przyszłość.
My naprawde staramy się być dzielne,ale nie zawsze nam to wychodzi.
Chcielibyśmy pisac do nich wesołe rzeczy,dzielić sie radościami,ale czasami to wszystko nas przerasta...Ale kochamy ich tak bardzo i nie ma chwili,zeby nie byli w naszych myślach i nasze serca ich przytulaka,bo ręce nie mogą.....
PRZYTULAM ....RENIULEK