Fotografia
Gdy się miało szczęście, które się nie trafia:
czyjeś ciało i ziemię całą,

a zostanie tylko fotografia,

to - to jest bardzo mało...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Łukaszu...każdy dzień przybliża nas do spotkania z Tobą...z Wami...

(*)

„Czasem tak po ludzku
współczujesz nam Boże
Bo nawet Ty nie zawsze
Pomóc nam już możesz

Nie żebyś boskość swą
czy moc Bożą tracił
Lecz zbyt jasno widzisz
Że my mali tacy

Chowasz więc nasze sprawy
Do bocznej kieszeni
i jakbyś zapomniał
Że my tu na Ziemi

Samotni jak gwiazdy
Które w ruch puściłeś
Lub jak kruche gałęzie
Którym wiatr skradł siłę

A Twoje święte nakazy
tak niezwykłe plany
Często nam nie pojęte
Więc jak im sprostamy?

Choć Ty najlepiej wiesz
Po co zsyłasz burzę
Wiesz też kto cierpliwy
A kto nie wytrzyma dłużej

Tyle jest cierpliwości
w Twej boskiej postawie
Czasem tak nam trudno
Ty najlepiej wiesz – Panie”

Jesteś Łukaszku w mej pamięci i modlitwie.
(*)

Dziękuję mamusi za piękny wpis...i światełko dla Syna.

Myślę że nasi chłopcy już spotkali się...chyba ich wiele łączy...
A na nas spoglądają z góry czule...
Poślijmy im uśmiech...choć to takie trudne...

Synku………………………………………………
dotknąć miejsc w których byłeś...
poczuć zapach, który zostawiłeś...
bezcenne…………………………………………
zawiesić fotografie, które robiłeś...
przechować zabawki, którymi się bawiłeś...
bezcenne…………………………………………
pokochać ludzi, z którymi się przyjaźniłeś...
ugotować potrawy, które lubiłeś...
bezcenne…………………………………………
zobaczyć miejsca, w których tańczyłeś...
dbać o samochód, którym jeździłeś...
bezcenne…………………………………………
pamiętać słowa, które mówiłeś...
czynności, których mnie nauczyłeś...
bezcenne…………………………………………
upór, z jakim o zdrowie walczyłeś...
zwyczajne życie, o jakim marzyłeś...
bezcenne…………………………………………
ciosy od ludzi, które znosiłeś...
miłości, które przeżyłeś...
bezcenne……………

takie zwyczajne sprawy codzienne
w obliczu śmierci stają się cenne...... [*]

…Słowa nie wyrażą cierpienia,
łzy nie umniejszą bólu,
słońce nie rozjaśni twarzy,
nic już nie będzie takie jak było…

Bronisława Sibiga
W korowodzie
„przyglądam się chwilom
które odchodzą
idą pięknym korowodem
szczęśliwe podają dłoń zagubionym
trzymają mocno
radosne ocierają łzy smutkom
zostaje w tyle zmęczenie
odpoczywa chwilę
nawet cierpienie ma pogodną twarz
spełnienie –
macha ręką na pożegnanie”


Niech piękne wspomnienia radosnych chwil, ocierają nasze łzy…
Niech łagodzą cierpienie…
(*)(*)(*)

W modlitwie i pamięci [']