¯¯¯¯⋱⋱✿ ⋰⋰¯¯¯¯¯¯¯¯⋱⋱✿ ⋰⋰¯¯¯¯¯¯¯¯⋱⋱✿ ⋰⋰¯¯¯¯

(¯\\`:´\'¯)  
)¯`- O -´¯(
(__¸´\' ¸__)
´(__.:.__)
 )¯`. ´/`
(  ░)/-(
`-. /░)   
          
Pamiętamy o Was kochani...bo inaczej być nie może...
*♥*•⋱✿ ⋰•*♥ *•⋱✿ ⋰•♥⋱✿ ⋰*♥*•⋱✿ ⋰•♥⋱✿ ⋰*♥*

Zapalam światełko Pamięci dla Ciebie,
niech ogrzeje Twoją Duszyczkę,
śpij w spokoju Aniołku i opiekuj się swoimi bliskimi.♥♥♥

¯¯¯¯⋱⋱✿ ⋰⋰¯¯¯¯¯¯¯¯⋱⋱✿ ⋰⋰¯¯¯¯¯¯¯¯⋱⋱✿ ⋰⋰¯¯¯¯

PS.
Dziękuję bardzo za pamięć o Kati, pozdrawiam serdecznie...*♥*

Niedzielne światełko Łukaszku…będę dzisiaj u Ciebie i jutro…i zawsze…do końca

ŁUKASZKOWI .

\"Jesteś taką godziną, która już nie wróci,
stosem listów pożółkłych w głębinie szuflady,
zapomnianym uśmiechem, który bardzo smuci
i wspomnieniem, na które nie ma żadnej rady.\" ŁUKASZKU

⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱


MAMA AGATY ANNY

Smutne sobotnie światełko Łukaszku (*)

Na zawsze w naszej pamięci.

Łukaszku kochany .......Odtwarzamy w pamięci te piękne dni,gdyśmy a Wami przez życie za ręce szli,a dobre słowa serce radowały..Niech te wspomnienia są zawsze z nami,byście nigdy nie czuli,że jesteście tam w niebie sami..

Sobota kochany Syneczku szara, smutna, niesłychanie bolesna. Tak bardzo tęsknię Skarbie, tak bardzo Ciebie potrzebuję. Czy Ty to widzisz Skarbie, jak bez Ciebie jest tu źle, jak nie da się żyć, czy Ty to widzisz?
Tak bardzo Ciebie kocham, tak bardzo ponad życie.

Emily Dickinson
Nadzieja ma skrzydła, przysiada w duszy i śpiewa pieśń bez słów, która nigdy nie ustaje, a jej najsłodsze dźwięki słychać nawet podczas wichury.
╔════
║(¯`v´¯)
(¯` ะ̭̌♦̭̌ะ ´¯)v´¯)
║(¯`v´¯) ะ̭̌♦̭̌ะ ´¯)
(¯` ะ̭̌♦̭̌ะ ´¯)^¸_)
╚(_¸^¸_)
)¯`. ´/`
( ░)/-´¯(.........ŁUKASZU - SKARBIE......... MOJE SOBOTNIE
`-. /░´ )....ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE
|/`---´.



Nie sposób oswoić się ze śmiercią. Żołnierze, lekarze i przedsiębiorcy pogrzebowi widzą ją bez przerwy i przyzwyczajają się do pewnych jej aspektów, lecz nie do jej istoty. Nie sądzę, aby ktokolwiek to potrafił. Dla mnie otrzymanie wiadomości o śmierci bliskiej osoby jest jak droga w dół po znanych, lecz pogrążonych w mroku schodach. Chodziłeś nimi milion razy i wiesz, ile stopni jeszcze przed tobą, ale gdy chcesz stanąć na następnym, okazuje się, że go nie ma. Potykasz się i nie możesz w to uwierzyć. I od tej pory będziesz się tam potykał często, ponieważ, jak wszystkie rzeczy, do których przywykłeś, ten brakujący stopień stał się cząstką ciebie.
Jonathan Carroll