(*)

Śmierć gwałtownie przerwała
nitkę twego życia.
Oderwała od bliskich
tak kochanych ludzi.

Leżysz tam w ciemnym grobie
czekając na chwilę
gdy znów spotkasz się z nimi,
Bóg cię ze snu zbudzi.

Dziś na grobie ogarek
świecy tli się mały,
płyną słowa modlitwy.
Oni cię kochali.

Proszą Boga by dał ci
spokój i wytchnienie.
Zmazał grzechy, wybaczył
i dał ci zbawienie.

W ich pamięci zostaniesz,
sercach co kochały.
W szczerych słowach modlitwy
za ciebie szeptanych.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

.............)
...........(
.........( * )
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
......{_*_*_}
...{_,-*-*-*-,_)

*-*-* Pokój Twojej Duszy *-*-*-
*-*-*-*- ANIELE *-*-*-*-

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI.

Strata połowy serca jest jak strata połowy świata…
Ból w sercu jest ciężarem prawie nie do uniesienia…
Łzy są tak gorzkie…Dzień jest tak długi…
Noc bezsenna…Tęsknota tak WIELKA… .......................(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ
.......(""""").W Zadumie
....ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ.I Ciszy!

Teraz Cię zabrakło,
to jak zgasić wszystkie gwiazdy na niebie.
Zostały tylko wspomnienia, DLA CIEBIE... (*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(MAMA ŚP ARKADIUSZA I ŻONA ŚP TADEUSZADERDZIKOWSKICH

*
"Kiedy odchodzą nasze anioły
To w miejscu staje czas... ...
Z nimi cząstka i nas odchodzi
Żal i ból zostaje w nas"

Z nieustającą pamięcią
zapalam światełko.

............((
..........( , )
........((***))
........((***))
......(((*****)))
*

„Oczy wzniesione ku górze, nie widzą żadnych granic.”
Na dziś…
[*][*][*][*][*][*][*][*][*]
[*][*][*][*][*][*][*][*][*]
[*][*][*][*][*][*][*][*][*]
[*][*][*][*][*][*][*][*][*]
[*][*][*][*][*][*][*][*][*]
[*][*][*][*][*][*][*][*][*]

{*} ♥{*}♥{*}♥{*}♥{*}
Serca wciąż krwawią
Oczy wciąż płaczą
Krzyk więźnie w gardle i dusi
A my nie możemy nic zrobić
Jedyne co możemy-to Pamiętać
I modlić się za Ciebie
Aniele...

Pamiętam
๑۩.۩๑ _ღ_ღ__ღ__ღ__ ๑۩.۩๑
«♥»(*)«♥»(*)«♥»(*)«♥»

Bywają w życiu chwile, których ból daje się zmierzyć dopiero po jego przeżyciu, i wówczas dziwi nas, iż zdołaliśmy go znieść.

— Maria Kalergis