Córka śp. STEFANA DUDZIK

oraz bliska śp. Niteckich
śp. FAC,śp Ogiela
zn.śp.U. Rożnowskiej


-:¦:- ``````)
-:¦:- `````(,)
-:¦:- `````(,))
-:¦:- `````[_]
-:¦:- `````[_]
-:¦:- `````[_]

PAMIĘTAM [*]

Najdłuższe rozstanie, po którym się żyje jakby serce pękło i nic się nie stało.

Wczoraj nie zdążyłam wszystkim zapalić światełek,ale w moich myślach i modlitwie zagościł każdy z Was.
Światełko dzisiejsze i zaległe.

Żadne słowa nie są w stanie opisać,
co dzieje się w sercu i umyśle bliskich,
których życie doświadcza w tak
okrutny i niesprawiedliwy sposób…


)).........)
)).......(
))......(,)
))......[_]
))......[_]
))......[_]
))......[_]
))...((_,*,_))

(*) .... Śpij kochany Aniele ....
........... śnij ... (*)

Widziałam wyciągnięte ręce,
słyszałam trzepot skrzydeł.
Jeszcze była chwila nadziei,
że zostaniesz, nie odejdziesz....

Twoje spojrzenie - wiedziałam,
tam ciągnęło Cię szczęście.
Ty widziałeś anielski blask,
zbyt silny aby kochać tutaj.

Zostaliśmy, pamiętamy - zdziwieni,
jakże tak bez pożegnania.
Gdyby przyszło jeszcze raz,
przeżyć - było by tak samo.

Nie nauczymy się żegnać
bez bólu, łez i zrozumienia...[']

((..TO ŚWIATEŁKO . ...)
((....DLA TYCH..........(,)
((..WSZYSTKICH.......[__]
((..KTÓRZY ŻYJĄ......[__]
((...W SERCACH.......[__]
((.....NASZYCH......(____)
((_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_))
............((_,»*¯*« »*¯*«,_))
ODPOCZYWAJ W POKOJU ANIOŁKU.

Karolku, światełko pamięci dla Ciebie, z moją cichą modlitwą.

Światełko na słoneczną niedziele
dla Ciebie Aniołku
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)
Jesteś w mojej pamięci i modlitwie.

Co to było, synku, pytam?
Błąd młodości, głowy zamęt ?
Zapłakany czarny asfalt
Łamanego drzewa lament
Z kałamarza znów ktoś wylał
Życiodajny atrament…

Nie przynosi odpowiedzi
Wiatr, co w smutku zamknął usta
Dla młodzieńca nie powieje
Już sakiewka z mieszkiem pusta…

Zimny kamień, co zamknięte
Swe kamienne miał powieki
Chciał utonąć zamiast widzieć
Spaść na dno piekielnej rzeki
Deszcz, co zmywa białe kartki
W jeden czwartej zapisane
Z całej prawie już posprzątał
Życiodajny atrament

Nawet słońce swą promienną
Twarz chmurami zasłoniło
Widząc przerażenie ziemi
Co wydała, urodziła!
Teraz z bólem każdej matki
Ramionami je okryła w ciemność

Tylko my tak obojętni
Niby w biegu, niby w trudzie
Omijam, nie widzimy
Niby serca
Niby ludzie