(*)(*)(*)
'Im intensywniejsze życie, tym bliższa linia śmierci. "

(*)(*)(*)Syty nie zrozumie głodnego tak samo nie zrozumieją nas ci, którzy nikogo bliskiego nie stracili

JANKU CZASAMI CALY SWIAT OZNACZA MNIEJ NIZ JEDEN CZLOWIEK,KTOREGO BRAK,SPOCZYWAJ W POKOJU((*))((*))((*))((*))((*))((*))((*))

(*)(*)(*)"Kiedy odchodzą anioły, zostaje wiatr po ich skrzydeł trzepocie"

"….poznali prawdę, a prawda
ich wyswobodziła …
chociaż śpią snem śmierci
dostąpią zmartwychwstania
do życia na ziemi….."

(*)(*)(*)"Może to nie gwiazdy, a otwory w niebie, przez które przedostaje się miłość naszych ukochanych zmarłych i świeci na nas z góry, abyśmy wiedzieli że są szczęśliwi."

Miłość mi wszystko wyjaśniła,
Miłość wszystko rozwiązała -
dlatego uwielbiam tę Miłość,
gdziekolwiek by przebywała..

A że się stałem równiną
dla cichego otwartą przepływu,
w którym nie ma nic z fali huczącej, nie opartej o tęczowe pnie,
ale wiele jest z fali kojącej,
która światło w głębinach odkrywa
i tą światłością po liściach nie osrebrzonych tchnie.

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść,
oswobodzony od wiatru,
już się nie troskam o żaden
z upadających dni,
gdy wiem, że wszystkie upadną..

Karol Wojtyła

(*)(*)(*)
"Święto zmarłych - czas zadumy
nad ludzkim życiem i istnieniem,
na cmentarzach ludzi tłumy
stroją groby bezduszne kamienie,
Znicze palą się łuną jasną,
zmarłe dusze się radują,
niektórzy ludzi powoli gasną,
niektórzy dopiero świat pojmują,
Lecz takie jest ludzkie życie
pełne cierpień i radości,
każdy kto kocha je skrycie,
doczeka w końcu wieczności"

(*)(*)(*)
"Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.

Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie
,znów będą czekać na spotkanie…"

(*)(*)(*)
"Jesień. Drzewa opłakują lato, ja Ciebie."