(*)(*)(*)Sylwestrowe światełko pamięci

(*)(*)(*)
"Bóg widzi śmierć inaczej niż my. My widzimy ją jako ciemny mur, Bóg jako bramę."

NAJJASNIEJSZE SWIATELKO PAMIECI DLA CIEBIE JANKU((*))

(*)(*)(*)
"Już mnie nie weźmiesz za rękę
i nie przytulisz do serca,
miejsce za stołem puste,
smutne będą te święta.

Biel śniegu za oknem nie cieszy
i jodła pięknie ubrana,
z sopli łzy kapią cicho,
oczy płaczą od rana.

Tylko w to muszę mocno wierzyć,
że tam, gdzie teraz przebywasz,
nie ma bólu ni cierpień
jak tu, na ziemi, bywa."

WSZYSTKIM, KTÓRZY ODESZLI
PO TRUDNYM Z LOSEM BOJU
I TYM, KTÓRZY ZASNĘLI PO TO,
BY ZAZNAĆ POKOJU, ZAPALMY
ZNICZ, A ON SERCE NASZE
OGRZEJE RADOŚCIĄ … A ONI
W NIM ZAMIESZKAJĄ … ŻYWI….
NASZĄ MIŁOŚCIĄ …

(*)(*)(*)Bliskim życzę zdrowych i spokojnych świąt
"A nadzieja znów wstąpi w nas.
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu,
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu.

Daj nam wiarę, że to ma sens.
Że nie trzeba żałować przyjaciół.
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest,
Bo są z nami choć w innej postaci.
I przekonaj, że tak ma być,
Że po głosach tych wciąż drży powietrze.
Że odeszli po to by żyć,
I tym razem będą żyć wiecznie

Przyjdź na świat, by wyrównać rachunki strat,
Żeby zająć wśród nas puste miejsce przy stole.
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,
I zapomnieć, że są puste miejsca przy stole.

A nadzieja znów wstąpi w nas.
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie .
I choć przygasł świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu,
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu.

Przyjdź na świat, by wyrównać rachunki strat,
Żeby zająć wśród nas puste miejsce przy stole.
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,
I zapomnieć, że są puste miejsca przy stole. "

(*)(*)(*)
"Wspomnienia moje,
wspomnienia jasne, ciche,
słoneczno-księżycowe blaski,
ulotność chwili,
przerzucam fotografie,
los wyboru nie zostawił.

Podmuchy wiatru,
tańczące w krąg motyle,
niedokończone stare baśnie,
zarosły chwasty
w ogrodzie naszych marzeń,
los wyboru nie zostawił.

Chwytam czas,
myśli krążą wokół Ciebie,
jesteś jak promień zawsze jasny,
jesteś w nim,
z wiatrem ranną rosą śpiewasz,
płyniesz w dal nieskończoną.

Ulotność chwili
zamknąłeś w małej dłoni,
niedokończone ważne sprawy,
przerwane życie,
w bezkresie znika tęcza,
los wyboru nie zostawił. "

(*)(*)(*)
"Już? Tak prędko? Co to było?
Coś strwonione? Pierzchło skrycie?
Czy nie młodość swą przeżyło?
Ach, więc to już było... życie?"

(*)(*)(*)
"Blizny przypominają nam o tym, że przeszłość naprawdę istniała."

(*)(*)(*)