Trzeba uczyć się siebie na nowo, bo tamto stare ja umarło razem z Nim. „Wymyślać” siebie na nowo. Spróbować tchnąć życie w kukłę, która z nas została. I dni jakoś same się toczą. Choć wolno niemiłosiernie. Cierpliwie czekać, aż zacznie się czegoś chcieć. Gdzieś pojechać, coś zobaczyć, mieć coś nowego. I powalczyć ze skradającym się uczuciem zdrady wobec dziecka. Jak ja mogę się z czegoś cieszyć i śmiać, pozwolić na jakiejś wyjście, nowy zakup gdy moje dziecko nie żyje i jest zakopane pod ziemią. Zdrada! Zdrada! – krzyczy coś w środku. Zapomniałaś o swoim dziecku? Wyrzuciłaś je z pamięci? Kanty bólu z czasem łagodnieją, powoli uczę się z tym żyć. Przez chwilę można znaleźć ukojenie, odetchnąć głębiej. Na początku się TEGO nie zauważa, ale TO jest. Niezależnie od nas. Jak i większość naszego życia. Sinusoida lepszych i gorszych dni krąży niespokojnie. To się wspina; to opada. Czas rozdzierania i czas zszywania. Czas beznadziei i czas nadziei. Co i raz dopada mnie myśl jak to możliwe, że ja żyję i dalej „w miarę normalnie”, gram w tym filmie bez jednego aktora. A ze światem nie stało się nic.
To późniejsze PO, już nieco spokojniejsze, nigdy nie będzie takie NORMALNE, bo być nie może. To życie obdarte z poczucia bezpieczeństwa, z poczucia jakiejkolwiek kontroli nad życiem swoim i swoich bliskich. Ale żyjemy, a każdy dzień przybliża nas do spotkania…
═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

Tyle marzeń nie spełnionych, tyle wypraw nie odbytych, tyle słów nie wypowiedzianych, tyle rzeczy nie poznanych…. JAKUBKU......

═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

RENIA M.JARECZKA PYRSAKA

Bardzo Cię kocham syneczku ....

Co tu jest prawdą, co nie ?
Po której stronie jest sens ?
Bo jeśli tam, po co jest
Ten nasz świat ?

Ci, co odchodzą
Wciąż z nami są.
Czujesz ich pomoc,
Gdy jest źle.
Więc gdy z ciemnością
Rozmawiasz, to...
Oni Cię widzą,
Oni są..
˜”*°•°*”˜•°*”˜*°*˜”*°•°*”˜*°*˜”*°•˜”*°•°*”˜
Świat się zmienia, zawitała jesień a z nią nowe życie i nowe nadzieje .Tylko ja jestem wciąż smutna i bez nadziei. Tak bardzo mi Ciebie brakuje mój ukochany syneczku. Tyle jest we mnie żalu i tyle rozgoryczenia, że nie potrafię się niczym cieszyć. Ale dziękuje losowi za to, że dał mi Ciebie, że umiałam poczuć tą matczyną miłość, chociaż nie wiem dlaczego na tak krótko. Byłeś wyjątkowy, Bardzo Cię kocham i tęsknię za Tobą. Całuję Cię mocno. Chce mi się wyć. Nie potrafię pogodzić się z losem a moja bezsilność mnie dobija, czy jest ktoś kto mi powie, dlaczego los potrafi być tak okrutny. Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś. Nie potrafię zapomnieć, i nie potrafię wrócić do dawnego życia. Jestem chora i smutna i nie wiem dokąd zmierzam. Los ofiarował mi cud i skarb, a potem zabrał. Może nie doceniałam tego co miałam, może jestem złym człowiekiem, może moje postępowanie nie zawsze było jak należy. Wiem, że nikt nie jest doskonały, ale nie wszystkim los daje taką lekcje. Najgorsze jest to, że nic nie mogłam zrobić, nic nie zrobiłam. Oddałabym wszystko, żeby mój synek wrócił. Najgorsze jest to, że ja nie mam takiej wiary, że staram się znów uwierzyć, ale to nie takie proste. Kocham Cię bardzo mocno, tęsknię, ściskam i przytulam mocno do mojego zranionego serca.
˜”*°•°*”˜•°*”˜*°*˜”*°•°*”˜*°*˜”*°•˜”*°•°*”˜

_____JAKUBKU______
SPOTKAMY SIĘ JESZCZE KIEDYŚ,
ALE JUŻ PO DRUGIEJ STRONIE

˜”*°•°*”˜•°*”˜*°*˜”*°•°*”˜*°*˜”*°•˜”*°•°*”˜
NIEDZIELNE POZDROWIENIA
M.JARECZKA PYRSAKA

pamietamy....

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)
[_][_][_][_][_][_]

Chciałabym móc uśmiechnąć się na wspomnienie o TOBIE !!! Zawsze będziesz w moim sercu najdroższy synku

Jesień wszystko zamienia,
zwiędłe liście i wiatr,
miłość moja do Ciebie
wciąż trwa, wybacz że trwa.

Garstkę prochu liścia
zostawiłeś po sobie,
garstkę prochu wspomnień
porwał jesienny wiatr.....

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Światełko osnute kolorami jesieni
dla Ciebie Kubusiu(*)

Niedzielne najpiekniejsze światełko dla mojego najkochańszego SYNUSIA . Tęsknię za Tobą Jakubku ......

pamiętamy...

Uwierzyć... w co...
Jak spać, gdy się serce tłucze?
Jak mam spać?
Jak żyć, gdy się świat rozsypał w drobny mak?
Jak ze wspomnień płatków wskrzesić uśmiech Twój?
Jak mam na rozpaczy statku unieść ból?

Kiedy niebo nas - nam zabiera
Chcę wierzyć w raj
Raju trzeba z nieba
Chcę siłę brać

Jak z fotografii skrawka wskrzesić ją?
Tę moc, co do końca światła ma twarz Twą.
Jak mam przeżyć tu bez Ciebie?
Ciemność tylu chwil
Jak mam, jak mam dojść do siebie?
Pomóż mi

Dojść do jutra, przejść myśli próg
Zgodzić się z losem, dar otrzymać
Uwierzyć w sens przeznaczenia
Będzie raj, więc śmierci nie ma

Kiedy niebo nas - nam zabiera
Chcę wierzyć w raj!
Kiedy niebo nas - nam zabiera
Niech siłę da!
Siłę mi daj! Wielką!
Chcę wierzyć w raj!

Choć coś czasem z dniem się skończy - znajdziesz raj...
/piosenka Ewy Farny/
*•.¸ ❀ ¸.•*•.¸ ❀ ¸.*•.¸ ❀ ¸.•**•.¸ ❀ ¸.•*•.¸ ❀ ¸.*•.¸ ❀ ¸.•**•.¸ ❀ ¸.•*•.¸ ❀ ¸.*•.¸ ❀ ¸.•*

NASZE NORMALNE ŻYCIE ODESZŁO - SKOŃCZYŁO SIĘ

*•.¸ ❀ ¸.•JAKUBKU *•.¸ ❀ ¸.•

*•.¸ ❀ ¸.•*•.¸ ❀ ¸.*•.¸ ❀ ¸.•**•.¸ ❀ ¸.•*•.¸ ❀ ¸.*•.¸ ❀ ¸.•**•.¸ ❀ ¸.•*•.¸ ❀ ¸.*•.¸ ❀ ¸.•*

RENIA M.JARECZKA PYRSAKA