pamietamy...

Twój Płomień

Zapalcie na mym grobie znicz,
Niech płonie on ku mojej czci,
Nie zapomnijcie, że od Was odszedłem,
Nie zapomnijcie, że Was kochałem,
Że się bawiłem, że się śmiałem.

Dziś pozostaje jedynie płomień,
Który oświetla moje nazwisko,
Został jedynie on,
Czerwienią się kołysze,
Na wietrze jego wielkość maleje.

Zwykły płomień,
Tak niewiele,
A dla mnie to teraz wszystko co mam...
1.XI Święto Wszystkich Świętych

Światełko pamięci
_____◕___________◕
_____◕_______________◕
___◕_________ ۩_________◕
__◕________ ۩___۩________◕
_◕________ ۩_____۩________◕
_◕_______ ۩_______۩________◕
_◕________ ۩__۩__۩_________◕
_◕_________ ۩_۩_۩__________◕
__◕________█▓▓▓▓________ ◕
___◕______ █▓▓▓▓▓_______◕
____◕_____ █▓▓▓▓▓______◕
______◕___ █▓▓▓▓▓____◕
________◕_ ██▓▓▓▓_◕
_________ ██▓▓▓▓▓
_______███████████_______

Miliony światełek i modlitwa dla tych, których już z nami tutaj nie ma[*]

______JAKUBKU_________

♥*•.¸.•*♥*•.¸.•* ♥*•.¸.•* ♥♥*•.¸.•*♥*•.¸.•* ♥*•.¸.•* ♥♥*•.¸.•*♥*•.¸.•* ♥*•.¸.•* ♥

RENIA.M.JARECZKA PYRSAKA

... w niebie na wieczność schowany...Pamięć żywa o Tobie pozostanie, bo myślami będę przy Tobie i w sercu trwać będziesz ,,ZAWSZE\'\' ♥

Byłeś ,Jesteś, i Będziesz miłością mojego życia...Odpoczywaj w spokoju kochany Syneczku..Najpiekniejsze na świecie swiatełka zapalam tylko dla CIEBIE..

pamietamy...

Smutki

smutne niebo błękitne
smutne promienie słońca
smutne krople mają deszcze
i parasole jeszcze czarne
listopadowe co nas przed
deszczem kryją
a on pada może niechcący
choć przecież dobrze wie
że z nim jest smutniej jeszcze
łzawo i dzień się nie cieszy
dziś dojść muszę do Ciebie
w korowodzie świec
wsłuchując się w nocy ciszę
cała we łzach smutku pytam
może to sen co się przyśnił
wciąż nie wierzę
nie wiem

M. Matraszek - Domańska
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Zapalam światełko na kolejne trudne dla nas dni(*)

Pokój Twojej duszy Kubusiu(*)

Swiatełko dla Ciebie,tak mi smutno bez Ciebie . nadal nie moge uwierzyć ,że tak sie musiało stac.....

pamietamy...

pamietamy...

Trzeba uczyć się siebie na nowo, bo tamto stare ja umarło razem z Nim. „Wymyślać” siebie na nowo. Spróbować tchnąć życie w kukłę, która z nas została. I dni jakoś same się toczą. Choć wolno niemiłosiernie. Cierpliwie czekać, aż zacznie się czegoś chcieć. Gdzieś pojechać, coś zobaczyć, mieć coś nowego. I powalczyć ze skradającym się uczuciem zdrady wobec dziecka. Jak ja mogę się z czegoś cieszyć i śmiać, pozwolić na jakiejś wyjście, nowy zakup gdy moje dziecko nie żyje i jest zakopane pod ziemią. Zdrada! Zdrada! – krzyczy coś w środku. Zapomniałaś o swoim dziecku? Wyrzuciłaś je z pamięci? Kanty bólu z czasem łagodnieją, powoli uczę się z tym żyć. Przez chwilę można znaleźć ukojenie, odetchnąć głębiej. Na początku się TEGO nie zauważa, ale TO jest. Niezależnie od nas. Jak i większość naszego życia. Sinusoida lepszych i gorszych dni krąży niespokojnie. To się wspina; to opada. Czas rozdzierania i czas zszywania. Czas beznadziei i czas nadziei. Co i raz dopada mnie myśl jak to możliwe, że ja żyję i dalej „w miarę normalnie”, gram w tym filmie bez jednego aktora. A ze światem nie stało się nic.
To późniejsze PO, już nieco spokojniejsze, nigdy nie będzie takie NORMALNE, bo być nie może. To życie obdarte z poczucia bezpieczeństwa, z poczucia jakiejkolwiek kontroli nad życiem swoim i swoich bliskich. Ale żyjemy, a każdy dzień przybliża nas do spotkania…
═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

Tyle marzeń nie spełnionych, tyle wypraw nie odbytych, tyle słów nie wypowiedzianych, tyle rzeczy nie poznanych…. JAKUBKU......

═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

RENIA M.JARECZKA PYRSAKA