Ludzie umierają
Pozostaje tylko rozpacz i smutek
Pozostają tylko wspomnienia i myśli o nich
Często zastanawiamy się, dlaczego właśnie teraz odeszli
Przecież byli dobrzy dla innych
Często myślimy, po co teraz żyć, gdy ich nie ma tutaj
Może spotkamy ich w niebie?
Tylko, co teraz?
Łzy same lecą,
Próbujemy zapomnieć lecz nie udaje nam się.
Wciąż zamyśleni,
Wciąż zapłakani,
Wciąż smutni.
Ale oni są w niebie,
Tam, gdzie jest lepiej niż na Ziemi.
Opiekują się nami,
Tylko że ich nie widzimy
Oni nie pozwolą zrobić nam krzywdy,
Bo oni są Aniołami!

Zapalam znicz i patrzę
Jak rozpala się płomień,
A razem z tym płomykiem
Przychodzą setki wspomnień…
Maleńki płomyk w zniczu tli się.
Zanim człowiek na wieczność zaśnie,
Tak jak iskra w sercu
Tli się, coraz słabiej, gaśnie…
Każdy znicz na grobie
To jedna dusza, która tęskni.
Wspomnienia, które nosi w sobie
Słowa, które w gardle więzną…
Bliscy odchodzą w pamięci kolejny raz
Na wieczny sen,
Na wieczny czas…

Jakie to życie jest krótkie...
Jedno tchnienie
a potem pustka
-w sercu, w domu, w powietrzu
i nawet jest w Twoim grobie...
To była chwila, sekunda, moment...
jak Bóg odebrał Ci mowę...
Jak przestałeś widzieć i słyszeć
piękny szum marznącej pogody...
Ten las był Twoim lasem,
ten dom był Twoim domem...
a teraz... ślady zostały...
Twoich i naszych dróg,
zakrętów i mrugnięć...[*]

Jakie to życie jest krótkie...
Jedno tchnienie
a potem pustka
-w sercu, w domu, w powietrzu
i nawet jest w Twoim grobie...
To była chwila, sekunda, moment... jak Bóg odebrał Ci mowę...
Jak przestałeś widzieć i słyszeć
piękny szum marznącej pogody...
Ten las był Twoim lasem,
ten dom był Twoim domem...
a teraz... ślady zostały... Twoich i naszych dróg,
zakrętów i mrugnięć...

Człowiek umiera... Znowu za szybko!
Człowiek umiera... Razem z nim wszystko..
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało...
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie...
Teraz zostało tylko płakanie.
Teraz ten smutek w garści Cię trzyma,
Trzyma za szyje, dusić zaczyna...
Póki ktoś żyje, to go kochamy,
Lecz to po śmierci go doceniamy.
wtedy widzimy jaki był cenny,
Wtedy ogarnia smutek brzemienny,
Wtedy to rozpacz, wtedy tęsknota,
Jakże naiwna życia prostota.....
Wtedy wyrzuty nami władają,
Wtedy uczucia hołdy składają...
Wtedy za późno na przeprosiny,
Jedno, co możemy - wciąż się modlimy...

Jestem i będę trwać tak w myślach niezapomnianych...
O moim Aniele, Bracie ukochanym...
Odszedł, 36 lat to tak mało... a jednak musiał...
życie Go już nie chciało...
Chociaż żyć Mogłeś jeszcze...
ale nie Chciałeś...
Uszanuję to, bo tak Wybrałeś...Aniele mój...
Kocham i Tęsknię...i już zawsze tak zostanie...
Aniele mój...którym Byłeś Jesteś i na wieki Pozostaniesz...
Tak bardzo mi Ciebie brakuje...