A gdybyś Miły przyszedł tu do mnie
Nie ma znaczenia o jakiej porze.
Poszłabym z Tobą na krańce ziemi,
Tam gdzie horyzont spotyka morze

Poszłabym z Tobą drogą królewską,
Wśród złota dębów, klonów czerwieni.
Poszłabym z Tobą trzymając za rękę,
Patrząc jak jesień barwą się mieni.

Poszłabym z Tobą hen na gór szczyty,
Tam gdzie na skrzydłach orzeł szybuje.
Gdzie w gołoborzach i płatkach śniegu,
Słońce promieniem łuk tęczy maluje.

Poszłabym z Tobą na koniec świata,
Gdzie wiatr by dla nas tylko śpiewał,
Gdzie dzień i noc tworzyłyby jedno,
A los nam szczęście by podarował.

Poszłabym z Tobą gdzie oczy poniosą,
Wśród białych brzóz, smukłych topoli.
Nieważne dokąd, nieważne po co.
Gdy życie samotne tak bardzo boli.

Delikatny dotyk
z zapachem pożądania,
działające jak narkotyk,
rosnące dalej doznania
parują...

Muskając subtelnie
usta, szyję, dłonie,
powoli poznaje
całości głębinę
I w niej tonie
tak bezgranicznie,
zatraca się czas
bijący nierytmicznie.

Powstrzymane tchnienia,
zaklęte spojrzenia,
obudzone zmysłami,
tryskające iskrami
uniesienia...

Chwila rozkosznie
głaszcze niewidocznie
rosnące pragnienia.
W powietrzu słychać
tylko szept odurzenia,
zaklęty moment spełnienia
trwa..

Przed oczami mgła,
rośnie natężenie,
zwichrowane tchnienie
unosi podniecenie
w tańcu tym ognistym,
gorącym, porywistym
upojenie...

Nadchodzi spełnienie..
nieprzerwane, prawdziwe
ekstazy uderzenie,
ciągnąc za sobą kolejne
i kolejne pragnienie
bez końca,
jak wschód słońca
bez zachodu,
nie gasnące,
wciąż pełne głodu
i wciąż rosnące...

Snem zamglone opuszczam oczy
Ciemnością otulony , szalem nocy.
Ze wzgórz jawy spoglądam w dal.
Czy kolorowy będzie dziś bal?

Snem zamglone odfruwają myśli.
Coś czego pragnę, może mi się przyśni.
Radosnych uniesień odpływam rzeką.
Czy jest już blisko, czy jeszcze daleko?

Mój sen!

(*)