Boguniu pamietam.

Pod powiekami
w bursztynowej szkatułce
ukrył jej obraz
namalowany barwami tęczy
w pamięci
podmuch wiatru
zatrzymał czas na rozdrożu
uśpiony w jej włosach
nad brzegiem marzeń
w słońcu
otworzył oczy , niestety
tylko szarość wokoło
piękne marzenia odpłynęły
zamknął pośpiesznie powieki
zajrzał w głąb serca

Blaskiem pełni
W słońca promieniach
Liściem spadającym z drzewa
Będę wielbił będę wielbił
Kroplą rosy
Płatkiem róży
Będąc w domu czy w podróży
Będę kochał będę kochał
W chmurach po niebie płynących
W trawach kołyszących
Będę tęsknił będę tęsknił
Do twych ścieżek
Do twych dróg
Sercem co mgłą uczucia owiane
Będę witał będę witał
Wierszem słowem i w piosenkach
By każdy kto przeczyta
Mógł cię zobaczyć
Mógł zbliżyć się i doświadczyć
Obecności twej o Panie

Ukryłem w swych dłoniach,
dźwięków barwy soczyste.
Dotykając opuszkami rzeczywistość
ubarwiam to co w szarościach zasnęło.
Ja-w swych myślach nostalgię rozbudzam,
by w kazaniach spleść uczuć pętelkę.
Ciepła szukam-tańca drzew wypatruje
w cząsteczkach.
Wiatr oplata me skronie, włosy igrają
w rytm życia.
Niesprawiedliwie grają nam nutę szczęścia,
na siłę ogarniam co w tańcu tak ważne.
Faluje pomiędzy zdaniami,wpół zmysł
nastawiając na siebie, wnętrza swojego
dopatrując w rycinach, w pół biorąc oddechy
dusz mi tak podobnych.
Znów gdzieś oczekuje

Nie chcę pamiętać
złych nocy,dni
chcę żyć we śnie
gdzie wszystko jest piękne
jak słońce i letni wiatr
gdzie wspomnienia
to głupi żart
Piaskowe ściany z ziarenek skał
są dziś tak twarde
jak nasze wspomnienia
przegrany czas
Nikt nie zapłacze w szarości dnia
Spójrz tam to ja i ty
to nasze marzenia
nasze łzy