ANIU
W SERCU I MODLITWIE .

Serce moje... podaj dłoń...
razem już bądźmy!
Chodź tak oddzieleni - czujemy swa bliskość.
To nic - nadejdzie nasz czas...
Wyrywa się serce, oczy tęsknią,
słowa więzną w gardle,
ale Ty wiesz...jak bardzo kocham Cie....
Aniu sloneczko,dziekuje Twojej mamuni za pamiec o Jaruniu,pieknych wierszykach i swiecacych swiatelkach.Ja tule ja bardzo gorąco..a Tobie zapalam piekne i jasnuitkie swiatelko(*)(*)(*)...Renia

ANIU...

Odebrałeś mi w życiu to co najważniejsze,
pozostały mi już tylko marzenia,
te nie do spełnienia.
Piszę ten wiersz do ciebie kochanie,
nie wiem jak ty, ale ja nie chcę żyć dalej.
Nie znam sensu tego wiersza,
ale piszę go ciągle.
Moje serce cie woła,
ale ty go nie słyszysz.
Wolisz te inne, te proste, niewinne.
Dziś nie masz czasu, a jutro "spotkanie",
nie wiem, dlaczego omijasz mnie stale.
Ale nie długo już potrwa ta męka.
Życie to chwila, a chwila przemija,
żegnaj kochanie już cię nie spotkam :(
Dziesiejsze swiatelko mojej pamieci.(*)Pozdrawiam mamusie ,...Renia

"....bo każdy ma swojego Anioła,i jest dla kogoś Aniołem.."

Aniu[*]

Pamiętam Aniołeczku (********)

Pamiętam Aniołeczku (********)

Takie cos do poczytania...przepraszam,ze takie dlugie,ale mysle,że warto......
Nikt nie jest w stanie pogodzić się ze stratą bliskiej osoby w ciągu kilku dni. Potrzebny jest czas i możliwość okazywania swojej rozpaczy, cierpienia, żalu. Wspominanie zmarłych, rozmawianie z nimi w myślach czy nawet głośno, a przede wszystkim płacz i dzielenie się swoimi uczuciami z innymi ludźmi - wszystko to pomaga pogodzić się ze stratą, nawet tak straszną jak strata dziecka, i znaleźć nowy sposób życia. W płaczu można wyrazić rozpacz, dlatego trzeba mu zrobić miejsce i pozwolić sobie się wypłakać, nawet przez kilka godzin. Zwłaszcza że wraz z dzieckiem umierają związane z nim marzenia i plany na przyszłość. To, że trzeba się z nimi rozstać, jest niewiarygodnie bolesne i nie ustępuje nieraz latami.
Osoba, jeżeli zamknie się w pancerzu i nie pozwoli sobie na odreagowanie przynajmniej części nagromadzonych uczuć, staje się potem inna - zdystansowana, bo nie może w pełni uczestniczyć w życiu. Ból nieustannie przesłania jej świat, nawet jeśli schowa go tak głęboko, że nie ujawnia się w normalnych warunkach. Ale tylko w normalnych, bo szczególne sytuacje mogą wyzwolić niekontrolowany wybuch negatywnych emocji.
Dlatego wręcz obowiązkiem rodziców, którym umarło dziecko, jest nie brać się w garść, tylko uczciwie rozpaczać - po to, żeby inne ich dzieci (te żyjące i te, które dopiero mają się narodzić) nie musiały dźwigać ciężaru ich rozpaczy. Zdarzało mi się słuchać zwierzeń dorosłych już dzieci: "Matka nigdy mnie nie kochała w pełni, ciągle coś było nie tak, o coś miała do mnie pretensje, bo zawsze jakby trochę żałowała, że nie jestem Kamilką, która zmarła rok przed moim urodzeniem" albo "Kiedy wróciliśmy z pogrzebu, mama była smutna i blada. I tak już zostało. Potem nie pamiętam jej uśmiechniętej albo choćby zainteresowanej tym, co się dzieje ze mną i z bratem. Dbała o nas, na pozór wszystko było w porządku, tylko robiła to bez serca".

Aniu.... Nadzieja, tylko to mnie trzyma przy zyciu...
Nadzieje tylko ona mi daje wiare...
W człowieka...
W przyszlosc...
W to ,ze kiedys Cię zobacze.......
Przytulam Renia