Każdy dzień bez Ciebie
jest cierpieniem,
każda noc bólem,
godzina wiecznością,
wspomnienie jest pocieszeniem,
ale pomaga tylko na chwilę,
potem znów przychodzi:
tęsknota,
ból i cierpienie.

(*)

Może widzisz nasze świece
Płonące nocą?
Światła miłości, wysyłane Tobie
Promieniujące jasnym blaskiem

Dziecinko - pamiętamy
Chociaż giniesz we mgle przed naszym wzrokiem
Czcimy wspomnieniami
Zapalając świece w nocy

Poprzez wielki niebieski marmur
Wirujący w przestrzeni
Może widzisz płonące światła
Z tego naszego ziemskiego miejsca?

Och, Aniołki - odeszły przed nami
Nauczywszy nas nieskończonej miłości
Tej nocy świat zapali świece
Może dostrzeżesz Je z wysokości ?

Dzisiejszej nocy świat zapłonie miłością
Tych, co poznali bezmiar żalu
Więc pamiętając dni minione
Zapalmy światło dla przyszłości

Nie zapomnimy,
I co roku gdy noc nastanie
Na Ziemi zapalimy świece
Naszej-wciąż żywej-pamięci przesłanie...

Bez ciebie jestem smutkiem
szarym cieniem na ścianie
łzą na policzku
płaczem.
Bez Ciebie milknie śmiech
słowa tracą swój sens
sekundy się wloką
ogromnieją.
Bez Ciebie tracę siły
samotność krąży we krwi
tęsknota jak powietrze
jest wszędzie.
Bez Ciebie uciekam wciąż
radość zamknęła drzwi
złe myśli ranią mnie
zabijają.
Bez Ciebie jestem pustką
nadzieja we mnie drży
rozum zapomniał się
zasnął.

Słonko zajaśniało i mi powiedziało
że Cię Aniołku dzisiaj widziało...
Biegałaś radosna na bosaka
wśród Aniołków wielu.
Piosenkę śpiewałaś,
radośnie skakałaś i uśmiechem wszystkich rozbrajałaś...
Bozia kiwa głową i na dziwić się nie mogą że tak dzielnie tu kroczyłaś i o życie tak walczyłaś...
Teraz wskakuj na barana i uśmiechaj się kochana...

Wciąż powracam do pamiętnych tamtych dni.
Byłaś z nami tylko pare chwil.
Ty radością wypełniałaś każdy wspólny dzień,
każdym rankiem przytulałaś się.
Twoje oczka były jak iskierki dwie, gdy witałaś mnie u progu drzwi.
Wtedy do mnie podbiegałaś, całowałaś mnie.
Pytam los dlaczego zabrał cię?

Jak promyk słońca, który nagle zgasł, malutki listek, który z drzewa spadł. Tak ciebie nie ma dzisiaj pośród nas, lecz w naszych sercach, ty żyjesz ciągle nam...ciągle nam.

Dzisiaj gdy spoglądam w niebo pełne gwiazd...
może któraś z nich to jest twój blask?
Wiem, że kiedyś się spotkamy, znów przywitasz mnie. A ja wtedy też przytule cię.

Jak promyk słońca, który nagle zgasł, malutki listek, który z drzewa spadł. Tak ciebie nie ma dzisiaj pośród nas, lecz w naszych sercach, ty żyjesz ciągle nam.

Tak bym chciała Cię przytulić!
Mój Aniele w szklanej kuli...
Śniegiem z gwiazdek przyprószony,
W całun śmierci otulony...

Tak pragnęłabym Cię pieścić!
Cały świat Twój w dłoniach zmieścić...
Lecz mi tęsknić tylko wolno,
Pieśń mą śpiewać, niepokorną...

Tak bym chciała, moje Serce,
W Twe maleńkie złożyć ręce
Zdroje życia, barwy tęcze...
Z pięknem świata Cię zaręczyć!

Tak pragnęłabym Cię dotknąć,
W otchłań strącić mą samotność!
Lecz Tyś Perłą jest w muszelce...
Ktoś Cię zamknął w łzy kropelce...

W wirujących płatkach, gwiazdach,
W bielusieńkich chmurnych miastach...
Ktoś Cię zaklął w szklanej kuli,
Bym nie mogła Cię utulić...

Ty nie śpisz,
Lecz zamknięte powieki masz,
W naszych sercach będziesz trwać na wieki.