Smutna pamięć dla Was Dzieci kochane...

Andrzejku, Zosiu, ja już nie mam siły...

Andrzejku i Zosiuniu, dzisiaj tylko światełko wiecznej pamięci.
Na więcej nie mam siły.

Smutno Andrzejku... smutno do obłędu...
Światełko dla Ciebie chłopczyku kochany i dla maleńkiej Zosieńki...

Pani Grażyno, płaczę razem z Panią...

Andrzejku i Zosiuniu, dla Was zapalam światełko wiecznej pamięci.

Dzisiaj był bardzo ciężki dzień. Pożegnaliśmy Zosię.
Ból po odejściu Zosi jest ogromny. Tęsknię i tęsknić nie przestanę. Płaczę i płakać nie przestanę. Mojej najukochanszej Zosi nie ma. Jak przeżyć resztę życia w poczuciu ogromnej tęsknoty, żalu, bólu. Jak patrzeć na cierpienie najbliższych po odejście Zosi. Taka mała dziewczynka, która miała całe życie przed sobą, pozostawiła po sobie pustkę, której nie da się zapełnić.
Pozostawiła ogromną rozpacz.
Zosia była bardzo pogodnym, kochanym dzieckiem, bardzo kochała mamę, tatę, Bartusia, babcie, dziadka oraz ciocie i wujkow. Zawsze uśmiechnięta. Lubiła do mnie przyjeżdżać, spędzać u mnie czas.
Nie ma we mnie zgody na to co się stało!
Wiem, że czasu nie cofnę, ale jak nauczyć się żyć bez Zosi?

Andrzejku, opiekuj się Zosią.

Andrzejku i Zosiuniu, światełko pamięci dla Was.
Dzisiaj żegnamy Zosię.

Andrzejku i Zosiuniu, dzisiaj bez słów, bo takich nie ma, żeby wyrazić naszą rozpacz.

Dla Was Dzieci cudowne nasze smutne niedzielne światełko... dla Ciebie Andrzejku i dla Zosi malutkiej...
Taki straszny żal i smutek bez granic...
Pani Grażyno, bardzo współczujemy...

Andrzejku, pewnie opiekujesz się Zosią.
Tak bardzo nam Jej brakuje.
Tęsknimy, płaczemy i nie potrafimy sobie miejsca znaleźć. Taka rozpacz ogromna. Tęsknić i płakać za Zosią będziemy do końca naszego życia.
I tak okropnie jest budzić się rano i pierwsza myśl, a jednak to prawda. Zosi z nami już nie ma. Jak przeżyć pogrzeb Zosiuni. Z Zosią rozstaniemy się w poniedziałek o 12.00
W naszych sercach i pamięci pozostanie na zawsze.
I takie to życie przepłakane. Najpierw rozstanie na zawsze z Tobą Andrzejku, później z Kazikiem, a teraz z Zosiunią.
I tylko łzy i żal do losu za taki scenariusz życia.
Zapalam światełko wiecznej pamięci dla Ciebie Andrzejku i Zosiuni.