Nie żyjemy aby umierać,
ale umieramy aby żyć.

Żałobny ogień żywiąc się śmiercią
plonie dziś blaskiem życia wiecznego
szalejący wicher nad grobami się unosi
łamie drzewa gasi znicze na cmentarzu
opadają liście na groby niemowląt
co matki wczoraj do serca tuliły

Duchem Świętym płonie dzisiaj ziemia
przebudziły sie pomniki Aniołów
białe róże na grobach niemowląt
lśnią jak diamenty w blasku nieba
płacz matek przenika wszechświat
ich myśli łączą się z uśpionymi na wieki

Jesień otula groby niemowląt
wiatr pieśń żałobna nuci bez końca
jest pełna wspomnień bólu i tęsknoty
dusze zbudzone słuchają kwilenia
cichy lament bezbronnych istot
tonie w atramentowej nocy

Na mogiłach gasną znicze
wiatr zdmuchuje iskry krwawe
niebo rozświetlone milionami gwiazd
wśród nich księżyc jak perła jaśnieje
łzy zaklęte na ziemie wylewa
na groby niewinnych co tam spoczywają
i zawsze czekają na modlitwy

Chmury pędzlem wiatru malowane
pędzą ku ziemi w pospiechu
wiatr gra ostatnie żałobne melodie
duszom uwiezionym w krainie milczenia
niech spoczywają w spokoju na wieki

Diament róż i księżyc perłowy
to hołd złożony niewinnym Aniołom
życie na ziemi przemija powoli
wszechświat nie zna zagłady istnienia
w przejawie wszelkim ,w każdej postaci
wszystko na świecie tylko się zmienia

Bo gdy ktoś odchodzi i puste krzesło po nim stoi
Ty wtedy wiesz dobrze, ze bólu już nic nie ukoi

Nie ma chwil, których nie warto pamiętać... nie ma dni, których nie warto wspominać,nie ma ludzi, których nie warto kochać.

Serce tak tęskni, a dusza woła Twego powrotu.

Tęsknię tak bez pozwolenia,
ściskam mocno serce nie daję mu wytchnienia
kołacze i stuka na przekór rozumowi
wszędzie Ciebie szuka.

(*)(*)(*) mojej Meluni kochanej , swiatełko pamieci

kocham i mysle..(*)(*)(*)

Marzeń dobiegł kres. I chodzę na grób Twój.
I tylko wspominam jak to było kiedyś.
I tylko pragnę, by powtórzyło się to znów.

Światła miłości, wysyłam Tobie
Promieniujące jasnym blaskiem.