Gdy świat nam się wali, smutki wciąż nękają
I złe, czarne myśli spać w nocy nie dają
Zamiast żal łykając, łzy po cichu dławić
Wszelkim przeciwnościom czoła trzeba stawić.

Ja wierzę głęboko, głowę za to daję
Że po każdym deszczu zawsze słońce wstaje
I tam gdzieś daleko, w przestworzach na niebie
Malutka gwiazdeczka migoce dla Ciebie.

I wlewa nadzieję, szepcząc wciąż do ucha:
WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE, naprawdę, posłuchaj.
Pamiętaj o jednym, w szczęściu czy w goryczy
Że jest ktoś, na kogo zawsze możesz liczyć.

ღ ````````((
ღ ````````)
ღ ```````/( (
ღ ``````( ( , ) )
ღ ``````( ( , )) )
ღ `````( (( , ) ))
ღ ```````IiIiiIiI
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

Wierzę głęboko, że jesteście wciąż obecni w naszym życiu.
Pomagacie nam we wszystkim i czuwacie ażeby już nic złego nam się nie przytrafiło.
Przepraszam najmocniej za wczorajszą pomyłkę.

Zuziu, pamiętam
(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Gosia Pyskir, mama (*) Matika

Najwspanialsze piękno Świata
Podarował nam Bóg w kwiatach.
Kwiat nam zawsze towarzyszy od krzyku narodzin, aż do śmierci ciszy
Kochajmy więc kwiaty i cieszmy się nimi
Od pierwszego dnia wiosny do ostatniego dnia zimy
Niech na każdym stole bukiet kwiatów stoi
Kształtem, barwą, wonią chore serce koi.
..............)............)
((........(,)..............(,).........(,)
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.....(____)........(____)..(____)

Co nam może ukoić nasze serca Jareczku,
Skoro ten najpiękniejszy kwiat tej ziemi Bóg nam zabrał.
Zabrał nam wszystko co było najdroższe, zostawił ból i cierpienie, ale również nadzieję na to, że kiedyś się spotkamy.

(*)

Choć mi smutno, nadziei nie tracę,
że rozłąka przeminie jak sen,
znów pod rękę pójdziemy na spacer, musi przyjść... i nadejdzie ten dzień!

Kocham Cię Córeczko, Tęsknię Zuziu... Tak bardzo tęsknie... To nie tak miało być zupełnie nie tak... ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] [']

Odchodzisz w ciszy, choć dusze nasze
Krzyczą niemymi słowami.
Pomału wspinasz się ku niebiosom
Wsparty naszymi myślami.

Skończył dla Ciebie się Czas udręki
Drogę przebyłeś nie długą.
Dawałeś siebie wszystkim wokoło
Dziś jesteś już Pana sługą.

Los, co niebaczy na bliskich zdanie
Drogę wytycza czasami.
Tobie wyznaczył rolę Poety
Tyś nas obdarzył wierszami.

W każdym z nas cząstka Ciebie zostanie,
Każdemu dałeś coś z siebie.
My to oddamy dalej i dalej,
Myśląc o ludziach w potrzebie.

Pożegnać chcemy Cię, Aniele
Choć słów nam teraz nie staje.
Tedy w milczeniu chylimy czoła
A słowo Twe sił nam dodaje.

((........(,)..............(,).........(,)
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.....(____)........(____)..(____)
Najsmutniejsze są oczy, w których zgasła nadzieja,
oczy ludzi, którzy by chcieli lecz nie mogą
nic pozmieniać ...

(*)(*)(*)

"Ludzie są jak wiatr. Jedni lekko przelecą przez życie i nic po nich nie zostaje, drudzy dmą jak wichry i zostają po nich serca złamane, jak jakieś drzewa po huraganie. A inni wieją jak trzeba, by wszystko mogło na czas kwitnąć i owocować i to właśnie po tych zostaje piękno naszego świata...."

ღ ````````((
ღ ````````)
ღ ```````/( (
ღ ``````( ( , ) )
ღ ``````( ( , )) )
ღ `````( (( , ) ))
ღ ```````IiIiiIiI
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

Zostawiam swoją pamięć wraż z modlitwą na sobotę.