Nasza pamięć*

Zostało tylko echo
Tych ostatnich słów
Została cisza
I raniący ból
Zostały myśli
Twój obraz w sercu
oczy szukające Ciebie
wszędzie
i dłonie wyciągnięte
do Ciebie,,,,,

*♥ZUZIA♥*

~*~*~*~*~*~*~*~*~
Najjaśniejsze Światełko
`*`MOJEJ PAMIECI`*`
~*~*~*~*~*~*~*~*~

*ღ*```````)
*ღ*``````( (
*ღ*``````)))
*ღ*``````(())
*ღ*`````(()) )
*ღ*`````(( ()))
*ღ*````[_***_]
*ღ*````[_*_*_]
*ღ*````[*_*_*]
*ღ*````[_*_*_]
*ღ*````[*_*_*]
*ღ*``[*_*_*_*_*]
~*~*~*~*~*~*~*~*~

Jak trudno na twarzy mieć uśmiech,
gdy w oczach palą się łzy.
Jak trudno być obojętnym ,
gdy serce z bólu drży...!

Łzy jak paciorki różańca,
w bolesnej tajemnicy.
Pomału kapią bez końca,
nikt już ich dzisiaj nie zliczy.


Jaśniutkie światełko do Nieba ,dla Ciebie Zuziu.
Tam wysoko nie ma zła, jest tylko dobro.
Pokój Twojej Duszy.

:((*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Zuziu...
Tutaj na Ziemi,
wśród zmartwień i burz wyrasta ludzkie drzewo
... lecz przychodzi ta chwila, która z tęsknotą przyzywa ...
dostajesz cichą informację ... wracaj do domu, już czas...
i wielka niewidzialna siła przerywa życia nić.

Tęsknię Córeczko :***

()()()()
[][][][]

tata śp Krzysztofa Jarczyk

tak chciałabym
wrócić do świata
w którym byłam

do świata
minionego...

nie wrócę

bo nie ma przejścia

...bym wróciła



.----- (,) --(,) -- (,)- (,)
-------|| -- || -- -||---||
------*~*~*~*~*~
---*~*~*~*~*~
*~*~*~*~*~
------*~*~*~*~*~
*~*~*~*~*~

***♥ ANIELE ♥***
Pamięć i modlitwa

()()()
[][][]

tata śp Krzysztofa Jarczyk

**********

KTO ŻYJE
_w sercach tych,
__którzy pozostają
_______NIE UMIERA

*****************

Kwiat Nadziei...
Słów nie ma by cierpienie wyrazić
Ulotne są i nietrwałe
Cierpienie w kryształowym mieści się
Wazonie duszy
Ostre kamienie, wnętrze jego wypełniają
Przemieszczają się w dziwnym milczeniu
Ból ciągle zadając nowy
Jakby ból ust nie miał
By go krzykiem ku niebu ponieść
Jedynie ludzkie oczy, te zwierciadła duszy
Łzami go wyrażają ...
A gdy łez jest więcej niż słów na świecie
W kryształowy wazon duszy spadają
Ból koją, zapomnienia nie dają ...
Jedynie modlitwą można uświęcić
Cierpienie ludzkie, ogromne, dławiące
We własne dłonie
Wziąć delikatnie kryształowy wazon duszy
I oddać go
Dłoniom Miłosiernego Boga
Pomiędzy kamienie ludzkiego cierpienia
Włoży On pączek kwiatu Miłości
I choć z bólu, słów Jego może ...
Nie usłyszymy
To kwiat ten, pokarm zaczerpnie
Z łez naszych i słów modlitwy
I rozkwitnie, rozsiewając zapach Nadziei.
♥ ♥ ♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥ •*´¯`✿