Córka Śp. Leokadii Czerskiej
i siostra Śp. Bogusia Czerskiego

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

__________(((( , ))))___________

(*) KOCHAMY WCIĄŻ ZA MAŁO
I STALE ZA PÓŹNO ......(*)

__________((( , )))____________

[*] POKÓJ TWOJEJ DUSZY [*]

__________((( , )))____________

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Pamiętamy o Tobie Aniołku. Sobotnie światełko dla Ciebie

.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([╬╬])
_...............{(____)}
........... ((_,»*¯**¯*«,_))
...*”˜˜”*°•._˜”*°••°*”˜_.•*”˜˜”*°•.

WIECZNE ŚWIATEŁKO DLA
WSZYSTKICH BLISKICH
KTÓRZY ODESZLI PRZED NAMI

.Serce tak tęskni, a dusza woła...Twego powrotu tak bardzo pragnie,lecz taki świat ten, że nic nie zdoła,
przywrócić życia Gwieździe co spadnie...

Wojtku dla Ciebie światełko i modlitwa.

Córka śp. STEFANA DUDZIK

oraz bliska śp. Niteckich
śp. FAC,śp Ogiela
zn.śp.U. Rożnowskiej


`````
````
```
*~______
*~______
*~_____)
*~____(‘)
*~____((‘)
*~____(‘))
*~___@@@
*~___@@@
*~___@@@
*~__@@.@@
*~__________
*~_ŚWIATEŁKO
*~_PAMIĘCI

♥*♥•´¯`·.·•♥*♥*♥•´¯`·.·•♥*♥
♥*♥•´¯`·.·•♥*♥*♥•´¯`·.·•♥*♥

"Bo miłość nie zna pór dnia,
a Nadzieja nie ma końca,
a Wiara nie zna granic,
tylko
PAMIĘĆ
pozostaje niewzruszona."

♥*♥•´¯`·.·•♥*♥*♥•´¯`·.·•♥*♥
♥*♥•´¯`·.·•♥*♥*♥•´¯`·.·•♥*♥

”Podano nam do ręki różaniec wydarzeń,
które splecione codziennymi minutami,
idą wraz z nami
w wieczność.
Przeżywamy na wyrywki tajemnice życia
w radości, w cierpieniu i w niebie.
Trzeba przejść wszystkie.
Każdego dnia podejmujemy na nowo
własny los naznaczony wolą Pana. „

Dla Ciebie nasz kolejny dzień…
pamięci i modlitwy…
Warto żyć…by modlić się…

GDY ZGAŚNIE ŚWIATŁO I NADZIEJA ŻYCIA ,
TYLKO WIARA PRZYWRÓCI PAMIĘĆ I LUDZKIE OBLICZA.
ODPOCZYWAJ W POKOJU.
ZA WCZEŚNIE ODCHODZĄ Z NIMI MARZENIA I SNY,
ZOSTAJĄ MIŁE WSPOMNIENIA,
A W SERCU... SMUTEK I ŁZY.
ROZŁĄKA JEST NASZYM LOSEM,
SPOTKANIE NASZĄ NADZIEJĄ

Odszedłeś stąd od nas... Odszedłeś, lecz dokąd?... Gdzież kończy się droga tak krótka jak myśl?... Czyś bliższy jest glinie, czy może obłokom?... Czy skarbem byt ziemski, czy karą jest żyć?... Odszedłeś stąd od nas tak jakby przedwczoraj... Wciąż brak jest pewności, czy to już ten kres?... Czy może powrócisz pogodny, wesoły, gdy tylko się zbudzisz po długim, złym śnie?... Odszedłeś stąd od nas... Odszedłeś, lecz przecież gdzieś w głębi serc naszych niezmiennie wciąż trwasz... I będziesz wciąż żywy, dopóki na świecie ślad będzie swój znaczyć, kto żywym Cię znał... Odszedłeś stąd od nas... Odszedłeś tak nagle..., a mur ciągle stoi - prywatny mur zła. I każdy z osobna we własne dmie żagle. I wszyscyśmy razem i wciąż każdy sam... I tylko chwilami łączymy się w jedno. I tylko od święta rąk uścisk ma sens. Uczucia jak barwy wciąż bledną i bledną... Zostają wspomnienia, nie zmyje ich deszcz.