[*]

mama Remigiusza R.
i
córka J. Tarkowskiego

O matko!jam zmęczony,a dzien juz przy skonie.
Pozwól mi teraz zasnąć na twem drogiem łonie.
Lecz ukryj te łzy rzewne i te niepokoje.
Bo smutne twe spojrzenie,palące łZy twoje.
Jakze zimno!o patrzaj jak czarno wokoło!
A gdy zasypiam anioł staje przed mym wzrokiem.
Co nademna swietliste wznosi czoło.
I widzę jak promienie złote mkną potokiem.

Matko!słyszysz tych spiewów harmonijne tony?
Ach!takiem pieniem w niebie będę uniesiony.
On juz przy nas,czy słyszysz?Patrz na ten blask czoła!
Patrz!W około z cudownych barw tęcz sie plecie.
Anioł z złotemi skrzydły rzuca na mnie kwiaty.
Mamo!czy takie skrzydła będe miał w tym świecie?
Lub umrzec,by jak anioł ten stac się skrzydlaty.

Co tak mnie obejmujesz smutnie w twe ramiona.?
Powiedz,czemu jęk cichy rewie sie z twego łona/?
I czemu ta łza rzewna po twym licu płynie?
Zaprzestan mamo płakać i nie smuć się dłużej.
Bo gdy cierpisz i płaczesz,ja cierpię tak samo.
Słabne,a ból ciężarem me powieki mruży
Żegnaj!Anioł mnie objął,żegnaj biedna mamo.
*******************************~~~~*WIKI*~~~~*
******************************

Nic miłości nie pokona - trwamy tylko dla niej,
Choć nadziei rwie się nić...
Chociaż puste są ramiona żyje wierna pamięć,
Kiedy będziesz dla mnie żyć...

Nic miłości nie pokona, choć niebo ciemnieje,
Wiarę w sercu trzeba mieć.
Wiem, że kiedyś wrócisz do nas, trzeba mieć nadzieję,
Co silniejsza jest niż śmierć...

Takie ciche, ciche święto,
Rozjarzone świeczkami,
Dzień, w którym serce pozdrawia,
Pamięta
Tych, co rozstali się z nami.

Święto rozsnute mgliście
Nad jesiennym, zadumanym światem,
Gdy żywi zmarłym dobrą myśl wyślą,
Zmiotą z grobu zeschłe liście,
Położą kwiatek.((***))