Jeszcze cię nie przytuliłam, jak przytulić trzeba,
jeszcze ci nie przychyliłam, ziemi ani nieba.
Jeszcze z tobą nie obiegłam, wszystkich mórz i jezior,
jeszcze się nie nacieszyłam, a już Ciebie nie ma.


Odeszłaś Weroniczko tak nagle i niespodziewanie
nikt z nas nie był przygotowany na tak bolesne rozstanie
nikomu z nas nie dane było zobaczyć Twych oczek i uśmiechu
a także poczuć uścisku rączki i ciepłego oddechu...

Wiemy jednak że żyłaś i byłaś - choć tylko 27 tygodni - z nami
pozwoliłaś nam Cię poznać Twoimi w brzuszku mamy ruchami
na szczęście słyszeliśmy na monitorze jak bije Twoje maleńkie serduszko
widzieliśmy jak wygląda Twoja twarzyczka, stópka i uszko...

I choć tylko mogliśmy sobie wtedy wyobrażać i marzyć
jak to będzie kiedy będziesz w Twym łóżeczku śnić i leżeć
to były to dla nas najpiękniejsze dni:
czekać, wysłuchiwać, głaskać przez skórę Twą główkę i nóżki

Będziemy te wspomnienia przechowywać jak najcenniejszy skarb
nawet wtedy gdy zabraknie w naszych oczach łez...