Czasem odchodzą nasze anioły...
I nagle w miejscu staje czas...
A z nimi cząstka nas odchodzi
I wielki smutek marszczy twarz...

Czasem na chwilę gaśnie słońce
Duszę wypełnia gęsty mrok
Nikną nadzieje i marzenia
I w pustce ginie tęskny wzrok...

Lecz oni ciągle przecież żywi
Nadal wytrwale są wśród nas
Ich dusze przy nas pozostały
Tylko ich ciała zabrał czas...

``(```Nie mówcie, tym
`(,)````którzy stracili ukochanych,
`((?)``że „czas zagoi rany”,
`[_]````nic nie mówcie, że
`[_]```„oni już nie cierpią”
`````Najlepiej nie mówcie nic …
``````Czas,
````````tych ran nie leczy.
`````)```Pozostają,
````(?)````bo śmierć ukochanych
````((,)``jest też trochę,
````[_]``śmiercią nas samych:
``````````coś w nas umiera.
```````Żyjemy, ale nic,
``````nie jest tak,
````jak było przedtem,
```już nie jesteśmy tacy sami….
```````````````` Ks. A. Boniecki
```````)`````
``````(?)````
``````(,))````
`````[___]```

TYMOTEUSZKU (*).
POLU (*)
MATEUSZKU (*)
Czasem odchodzą dobrzy ludzie
Co nam pomogli w życiu wiele
I próżno wtedy pytać Boga
Czemu odchodzą przyjaciele
Lecz oni ciągle przecież żywi
Nadal wytrwale są wśród nas
Ich dusze przy nas pozostały
Tylko ich ciała zabrał czas...
[*][*][*][*][*][*][*][*][*][*]

... Boże daj nam wiarę,
że to ma sens...
Że nie trzeba żałować bliskich,
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest,
Bo są z nami, choć w innej postaci...
I przekonaj, że tak ma być,
Że "po głosach ICH wciąż drży powietrze"...
Że odeszli po to, by żyć,
I tym razem będą żyć wiecznie…

"Chcę, abyście mnie pamiętali
I nadal mnie kochali
Swe szczęście odszukali
Ogrom miłości zaznali

Choć mnie przysypią ziemią
Miłości nie pogrzebią
Miłość zostawię z Wami
Abyście się kochali

Choć ja w ciemności ruszam
Zostanie moja dusza
W myślach waszych zostanę
I kochać Was nie przestanę"

Tak bardzo nam Ciebie brak, Promyczku...
Kochamy Cię nad życie...