Na każdym liściu komunikat...

```````````````````````)
````````````````````````((
```````````````````````) )
```````````````````````/( ((
``````````````````````((ღ)))
`````````````````````/( ((ღ) )
`````````````````````( (ღ) )) )
````````````````````( (( ((ღ) ))
````````````````````/( ((ღ) )))) )
````````````````````( (( ( ((ღ))) )
```````````````````/(( (( ღ) ) ) )) )
```````````````````( (( ( ( ((ღ)) ) )
``````````````````((( ( (( ღ) ) )) ) )
```````````````````▄▄╩╩╩╩▄▄``
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[]`
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[]`
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[]`
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[]`
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[]`
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[]`
``````````````````[]█ ▤ ⋞⋟ ▤ █[Spij spokojnie Aniołku

Tosienko

Za oknem szaro,
wicher przetkany deszczem jak łzami,
a w duszy smutno,
więc sięgam do myśli ze wspomnieniami...

Tosienko sobotnie światełko

„Jak ptaki jesienią….”

Jak ptaki jesienią
kiedyś wszyscy odlecimy
do swojej Arkadii -szczęśliwości
i miłości wiecznej krainy .

Wszystko za sobą pozostawimy;
szczęścia krótkie chwile
i smutku długie godziny ,
to co kochamy i co nienawidzimy;

Gdy kiedyś jak ptaki odlecimy
choć nie znamy odlotu godziny..
Wiosną wrócą ptaki znów założą rodziny
my nie powrócimy jak inni nie wrócili…

Zazielenią się wiosną brzozy ,jarzębiny
ludzie będą nadal tworzyć wiersze,rymy.
Teraz najważniejsze jest nadal pytanie;
co po sobie w pamięci ludzi zostawimy ?
Oby pozostała po nas dobra pamięć ….

Gdy jak ptaki jesienią stąd odlecimy…

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

~✿~ TOSIU ~✿~TAK BARDZO MI SMUTNO BEZ CIEBIE,
TY DO MNIE NIE PRZYJDZIESZ,TYLKO JA DO CIEBIE......

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

M.JARECZKA PYRSAKA

Słyszałam o Tobie Kochanie w zeszłym roku...opowiadała mi o Tobie mama Łukaszka...teraz Cię tu odnalazłam i pamiętać będę zawsze....miałaś osiem latek ,tak jak mój Wnusio,Tosieńko....i na imię,jak Jego najlepsza koleżanka..
nigdy sie nie pogodzę...
moje sobotnie ,smutne światełko..

\"Jest ta­ki mo­ment, kiedy ból jest tak duży, że nie możesz od­dychać. To jest ta­ki spryt­ny mecha­nizm. Myślę, że przećwiczo­ny wielok­rotnie przez na­turę. Du­sisz się, in­styn­ktow­nie ra­tujesz się i za­pomi­nasz na chwilę o bólu. Boisz się naw­ro­tu bez­dechu i dzięki te­mu możesz przeżyć.\"

(*)

Światełko pamięci...