Pamięć i modlitwa

„...Nic więcej nie chcę mieć niż mam
I tak zostawię to kiedyś wszystko
Nieważne jest, bylebyś tylko był
Gdzieś blisko mnie, gdzieś blisko .”

Wysyłamy Bliskim gorące promienie słońca znad morza naszego aby ogrzewały Wasze
serca a nadchodzący tydzień.
Bądźmy razem w tej wędrówce do NASZYCH SKARBÓW,,,,,

"Są Anioły na ziemi całe w bieli,
skrzydła gdzieś pochowały w szafie na dnie...
Ludzką postać przyjęły,
by nie różnić się niczym,
ale serca nie skryją,
wiem,że żyją...jak my....
Słabym dłonie podają,
smutnym łzy ocierają,
w zamian nie chcą dla siebie...nic.....
Tak niewiele im trzeba
wiary,nadziei i nieba...
A bez tego nie da się żyć... "



...........).........
...........(,)........
.........__'|'__.......
.........(""""_)......


PROMYCZEK DLA CIEBIE ANIOŁKU [*][*]

DZIĘKUJĘ ZA PAMIĘĆ I KAŻDE ZAPALONE ŚWIATEŁKO DLA MOJEGO SYNKA.

Pisałam już dzisiaj do osób, które pamiętają o moim najdroższym braciszku- dziękuję również Wam!
Każdego dnia myślę o naszych chłopakach ale nie zawsze mam ochotę odwiedzać tą stronę..., czasami wolę myśleć, że to co się stało to nieprawda, a Bartik zaraz wróci!

Pozdrawiam Państwa!

siostra Bartka Pietruszewskiego

Światełko
``````Wiecznej
```````````Pamięci

Kiedy spotykam Cię we śnie,
Który wykwita w noc z głuszy,
Pytam: "Dlaczego cię nie ma na świecie,
Lecz żyjesz jedynie w mej duszy?

------♥»*¯*«♥ »*¯*«♥
------Światełko pamięci

()
[]

tata śp Krzysztofa Jarczyk

[*]

Tumidajewicz
.-..-.
`•.•´
●/
/▌
// ...Na Zawsze w Moim SERCU...

❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤
**** *****
TOMKU
**** *****
❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤

Życie po śmierci jest dla nas, żyjących na ziemi, nieprzeniknioną tajemnicą. Pan Bóg uchyla nam nieco rąbka tej wielkiej tajemnicy pozwalając niektórym zmarłym skontaktować się z żyjącymi na ziemi.
W tomie z serii Chrześcijanie pod redakcją bp. B. Bejze opublikowane są listy Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana. Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego w franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia: Synu, czy Niemcy ciebie wypuścili? Maksymilian przeszedł przez pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia. Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą oficjalna wiadomość z obozu w Oświęcimiu o śmierci św. Maksymiliana.
************************
POZDRAWIAM...RENIA ,MAMA JARECZKA PYRSAKA