Anioły są takie piękne

ciche..

nietknięte..

kiedy jesteś mały

otaczają Cię ze wszystkich stron.

Nie można bez nich żyć

nawet, gdy w nie nie wierzysz,

one są przy Tobie zawsze

jak wiatr..

Pewnego dnia, wszystko się zmienia

i nawet nie wiesz kiedy

najważniejszy Anioł prowadzi Cię ku niebu..

To istota,

która zawsze jest przy Tobie gdy śpisz..

otacza Cię swoimi skrzydłami

pełnymi czułości i troskliwości,

ociera ukradkiem łzę,

gdy o niej zapomnisz..

nie pozwala Cię skrzywdzić,

chce pokazać Ci świat,

chociaż Ty tak strasznie sie przed tym bronisz,

pragnie Twojego szczęścia..

To Twój Anioł..

Powiedziałeś... Bóg zsyła nam Anioły Chć nigdy nie wiemy pod jaką postacią I przyglądam sie ludziom i widzę i dostrzegam Anioły w oczach matki, uśmiechu ojca, uścisku dłoni przyjaciela

a jednak tak często zdarza mi się wątpić ..............MOJ ANIELE ..[*][*][*]

Aniołki schodziły po ścieżce białej,
schylały się, patrzały, główki ku sobie zbliżały,
chwiały ogromnymi, cichymi piórkami,
szemrały szumiącymi szatkami
i stawały bojąc się przestraszyć ciszę,
która się razem z nimi nad ziemią czekającą kołysze.

( Kazimiera Iłłakowiczówna )

Światełko mej pamięci posyłam Ci do nieba Aniołku (***).

Czuję jak Cię tracę,
jak się oddalasz.
Chcę złapać Twą dłoń,
ale jesteś za daleko.
Nie mogę Cię dosięgnąć,
krzyczę...
wołam...
Nic nie słyszysz...
Nie pozwolę Ci odejść
Nie tak szybko

[*] spij słodko aniołku:)

(*)(*)(*)(*)(*)

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI.

zostawiam swoją pamięć w postaci zapalonego światełka , niech płonie przez wieki , tak jak i moja pamięć ..

(***) ..

Siostrzeniec Ś.P Marii Godlewskiej

mogę powiedzieć o śmierci tak: nie wiem, czym ona jest, ale wiem, co powoduje. Ona zabiera. Po prostu, a może wcale nie po prostu, ale nieraz w dość skandaliczny sposób, zabiera. Tym, którzy tu zostają zadaje najpierw ból, a potem przeistacza się w tęsknotę. Jeśli się kogoś kocha, a rodzic kocha swoje dzieci, to wszystko jedno, czy jest to stan mniej lub bardziej uświadomiony – śmierć powoduje tęsknotę. Odtąd tęskni się zupełnie inaczej niż dotychczas. Tęskni się za kimś, kto wcześniej stawał w drzwiach wracając do domu… I już więcej w tych samych drzwiach tak go nie spotkam. Nawet teraz, po wielu latach, spoglądam z mojego pokoju na te właśnie wejściowe drzwi i wiem, że… kiedyś było inaczej. Ona – śmierć, zmieniła dużo, wiele, a może nawet w pewien sposób wszystko…

Tomaszku,ta wlasnie smierc zabrala Ciebie i pozostawila bol i smutek.(*)