~~~~~~~~~~~~
(*)`ŚWIATEŁKO`(*)
`(*)`PAMIĘCI`(*)
~~~~~~~~~~~~

♥````
♥`````
♥```````(
♥```````)
♥``````( ,))
♥``````(( ,))
♥`````((( , )))
♥````[]இ♥இ[]
♥````[]இ♥இ[]
♥````[]இ♥இ[]
♥````[]இ♥இ[]
♥````[]இ♥இ[]
♥````[]இ♥இ[]
~~~~~~~~~~~~
„Bo umrzeć to zbyt mały powód, żeby przestać kochać.”
Anna Kamieńska
~~~~~~~~~~~~

Tumidajewicz

______(¯`¤´¯)(¯`¤´¯)~~~
_______°¤,¤°_.°¤,¤°
__________(¯`•♥•´¯)~~~
__________-`•.♥.•´ ________

Czasem cicho ktoś odchodzi,
Świat ciemny nam się zdaje...
Czasem cicho ktoś odchodzi,
Lecz,tak naprawdę...tu zostaje.
W naszych myślach,
W naszych sercach,
W naszych najskrytszych marzeniach.
Tu zostaje,jest wciąż obok,
I wciąż żyje we wspomnieniach.

Tych,których się kocha
nigdy się nie traci....

Czwartkowe światełko pamięci
Aniołku.
Serdecznie i ciepło pozdrawiamy.

Nad Twoja białą mogiłą
białe kwitną życia kwiaty.
O! Ileż lat to już było
bez Ciebie duchu skrzydlaty
Nad Twoją białą mogiłą
od lat tylu już zamkniętą.
Spokój krąży z dziwną siłą,
z siłą jak śmierć nie pojętą.

Nad Twoją białą mogiłą
cisza jasna promienieje.
Jakby w górę coś wznosiło,
jakby krzepiło nadzieję.
Nad Twoją białą mogiłą
klęknąłem ze swoim smutkiem
O! Jak to dawno już było,
jak się dziś zdaje malutko.

Nad Twoją białą mogiłą,
o syneczku zgasłe kochanie.
Me usta szeptały bezsiłą:
daj wieczne odpoczywanie.
Tomaszku<***>
Wiolu Pozdrowienia prosto z serducha ślę....Reniulek

"...gdybyśmy usta zakneblować mogły sercu...
a tęsknotę za gardło chwycić...nie widzieć...nie słyszeć...nie czuć...
i godzin samotnych nie liczyć...
gdybyśmy mogły miłość do Was zagłuszyć..."
...ale tak się nie da... [*][*][*]

Gdy skamieniały moje ramiona
Od swojej pustoty bolesne,
Patrzyłam przed siebie zdumiona,
Że życie przede mną bezkresne

I ciągle dziwiłam się sobie,
Dlaczego jeszcze nie oślepłam
I nadal bezsennie patrzeć mogę
W nieskończoność mojego piekła.

Nie mogłam uwierzyć, że stoję
Choć los już ugiął me kolana
Że nie zemdlałam, że się nie boję
Choć, jak stygmat, wieczna moja rana.

Myślałam, że nie przeżyję tego,
Nie mogłam się jednak nie zgodzić.
Powiem Ci, syneku: to dlatego
Tak trudno Ci było odchodzić.

Gdy skamieniały moje ramiona
Od swojej pustoty bolesne,
Patrzyłam przed siebie zdumiona,
Że życie przede mną bezkresne

I ciągle dziwiłam się sobie,
Dlaczego jeszcze nie oślepłam
I nadal bezsennie patrzeć mogę
W nieskończoność mojego piekła.

Nie mogłam uwierzyć, że stoję
Choć los już ugiął me kolana
Że nie zemdlałam, że się nie boję
Choć, jak stygmat, wieczna moja rana.

Myślałam, że nie przeżyję tego,
Nie mogłam się jednak nie zgodzić.
Powiem Ci, syneku: to dlatego
Tak trudno Ci było odchodzić.

Aniołeczku pamiętam codziennie...(*)(*)(*)...

Wiolu pozdrawiam Cię!