mój na zawsze....kocham cię ...:(brakuje mi ciebie.....wróć...;((((

"Wszystko co najdroższe tam w grobie sie mieści, bóg zabrał nam Ciebie , nie zabrał boleści"(*)(*)(*)

Nie potrzeba już gwiazd - zgaście wszystkie - do końca
Zdejmijcie z nieba księżyc i rozmontujcie słońce
Wylejcie wodę z morza, odbierzcie drzewom cień
Teraz już nigdy na nic nie przydadzą się..."

"Niech zły sen cię nigdy więcej nie obudzi,
Teraz śpij...
Niech dobry Bóg zawsze cię za rękę trzyma...
Kiedy ciemny wiatr porywa spokój,
Siejąc smutek i zwątpienie..."
[*] :(

Kochany kuzynie... Pamiętam.
Kiedyś znów się spotkamy...
[*]

„Choć zamknięte masz powieki
w naszych sercach zawsze będziesz żył na wieki.„
„Niczym się nie różni śmierć od życia.”
„Niełatwo jest żyć po śmierci. Czasem trzeba na to stracić całe życie.”
„Cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć.”

Nie mówcie tym, którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany", nie mówcie, że „oni już nie cierpią". Najlepiej nie mówcie nic. Czas tych ran nie leczy. Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę śmiercią nas samych: coś w nas umiera. Żyjemy, ale nic nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami.

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

Gdzie dzisiaj Ty, tam będę ja...
u Ciebie mgły, i u nas mgła...
za Tobą kres, przede mną dal...
tak Ciebie żal, tak bardzo żal...

Deszczu krople na oknie
Jak łzy na matczynej twarzy
A ona ciągle nie umie
o synu przestać marzyć
Patrzy na deszcz, na ulicę,
na samochody i ludzi
I tak by chciała bardzo
ze snu swojego syna wzbudzić .(*)(*)