Pani Moniko-piekne sa te Pani listy do Mamy.Takie smutne.Przykro mi czytac ile w Pani bolu.Jestesmy rowiesnicami i chwilami czuje jakbym czytala znajoma historie.Moja Mama na szczescie zyje,ale tez ciezko nam sie dogadac od wielu lat-od jakiegos czasu boje sie takiej sytuacji jaka nastapila u Pani.Przeraza mnie mysl,ze moglabym juz nigdy nie spotkac Mamy.Znam cierpienie utraty jednego z Rodzicow,bo gdy mialam 13 lat tragicznie zginal moj ukochany Tata.To juz 22 lata, a ja nadal placze na Jego wspomnienie.
To prawda,ze swiat, ktory nas otacza jest okrutny i podly- ludzie sa bezwzgledni, nie szanuja nikogo,niczego nie docenia.Prosze sie na nich zamknac i zyc tylko wlasnym zyciem i zyciem swoich bliskich,bo samotnie sie swiata nie uleczy, a moze on nas jeszcze zniiszczyc.Ja tez mam taki charakter- wszystkim sie przejmuje,przezywam rzeczy na ktore nie mam najmniejszego wplywu, ale ucze sie odcinac od tego dla wlasnego dobra i dobra mojej rodziny.
Pani Moniko-zycze Pani duzo sil i wytrwalosci.Przezyjmy nasze zycie jak najlepiej mozna,bez zalu i pretensjii do samych siebie, bez udzialu w wyscigu szczurow, bez obwiniania sie ,ze nie mozemy sprostac oczekiwaniom innych.Jesli zdrowie i milosc bliskich nam osob beda nas otaczac, zwykle,male przyjemnosci od czasu do czasu- to godnie przezyjemy to pedzace jak pociag zycie z nadzieja, ze znow spotkamy tych ktorych kochamy.
Pozdrawiam Pania i przytulam (prosze sie nie gniewac,ze osmielilam sie napisac kilka slow,ale poruszyly mnie Pani listy.)
Daria.

Jutro minie 6 lat jak odeszłaś....nie przyjadę jutro Mamo. Chłopcy chorują. Grześ jutro kończy antybiotyk, Maciuś mocno kaszle niewiem czy też nie skończy się antybiotykiem. Tęsknię....myślę.....tyle chciałabym Ci powiedzieć,pokazać.....(*)

Smutno i szaro....36 lat temu dałaś mi życie . Dziękuję. Tęsknie i nie mogę uwierzyć ,że to co się stało jest nieodwracalne.... (*)

gubię się w tym gąszczu życia....pełno po drodze robali ale zdarzają się też piękne kwiaty. Szkoda ,ze nie możesz być ze swoimi wnukami. Mam wspaniałe dzieci Mamo.....najwspanialsze na świecie. (*)

nie wiem kiedy ucieka mi czas.....dni przelatują ja strzała, tygodnie ,miesiące......chciałabym móc się zatrzymać ale jak? tęsknie......

Tak bardzo Was brakuje ciociu. Twojego i mamy śmiechu, tych dni które teraz z perspektywy czasu były takie szczęśliwe.(*)(*)(*)

mija czas,ból nie....(*)

tak wiele ważnych spraw przecieka mi przez palce...zdrowie mi szwankuje Mamo,kręgosłup nie przestaje boleć ani na chwilę od kilku lat....nie daje sobie rady z bólem. (*)

Tęsknię.....(*)

Pani Teresko...właśnie taką uśmiechniętą jak na zdjęciu Panią pamiętam. Byłam małą dziewczynką jak przychodziłam z Mamą do Pani.Zawsze rozsiadałyście się z kawą w fotelach i rozmawiałyście godzinami. Była Pani najlepszą przyjaciółką Mamy i pozostanie ją już na zawsze. Mama nigdy nie pogodziła się z tym co się stało. Często Panią wspomina. Wiem,że wiele Pani zawdzięcza. Los chciał żebym po latach znowu przychodziła do Pani domu ale tym razem do Moniki. Parę miesięcy temu zachorowałam,potrzebowałam pomocy w leczeniu i Pani Córka nawet się nie zawahała. Przychodzę do niej często na kroplówki dzięki którym jest coraz lepiej. Jeszcze parę lat temu moja choroba była śmiertelna jednak medycyna poszła do przodu i jestem na dobrej drodze żeby wyzdrowieć. Dlatego z czystym sumieniem mogę powiedzieć,że Pani Córka ratuje mi życie. Nie jestem w stanie wyrazić wdzięczności dla niej i myślę,że nigdy nie będę w stanie się odwdzięczyć. Myślę,że mój przykład pokazuje jak dobrym jest człowiekiem i jak bardzo tam w niebie może Pani być z niej dumna...Ma Pani wspaniałą Córkę,Zięcia no i Wnuki. Jestem pewna,że to o czym pisałam wszystko doskonale Pani wie bo patrzy i widzi z nieba. Proszę się za nich modlić i za zdrowie mojej Mamy, która zawsze będzie Pani przyjaciółką a moją ukochaną Mamą.