"bez ciebie jak
bez uśmiechu
niebo pochmurnieje
słońce
wstaje tak wolno
przeciera oczy
zaspanymi dłońmi
dzień..."

Zapalam światełko pamięci dla Ciebie Szymku...(*)

„Wejrzałam w przyszłość, jasne okna świata
Za firanką ujrzałam koniec wspólnych dni
Ze strachem to uczucie
nie ma nic wspólnego
Ten ból serce od środka
rozdziera
Dlaczego odchodzą Ci, których kochamy?
Niebo przez łzy widziane
Nie udzieliło mi odpowiedzi
Nie było mnie przy Tobie
Gdy Twą duszę zabrały
Białe, skrzydlate anioły
Na wieczną pamiątkę
Pozostały wspomnienia
Nicią miłości utkane…”
Pozostawiam ślad swojej modlitwy i pamięci bezustannej (*)

ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE SZYMONKU

„Są ludzie
koniecznie potrzebni
bez których radość
staje się goryczą
bez których słońce
ocieka czerwienią
śmiertelnej tęsknoty
bez których godziny
są jak ślepe ptaki
z gniazd wyrzucone
w nieskończoną ciemność
wlokące skrzydła
jak tragiczny ciężar
są ludzie
po których miejsca
krzyczą.”
Ks.W. Buryła

Zostawiam ślad mej pamięci...Szymonku

Stasiu...to już nie jest nasz świat... to nie nasze słońce...
Dla nas sierot wszystko przeminęło, został tylko ból do końca naszych dni...
Przytulam Cię do serca...
Grażyna

ŚWIATEŁKO NIECH PŁONIE
.....(\ ***/)
.....( \(_)/ )
.....(_ /|\ _)
......./___\.....((*)) ((*))

P A M I Ę T A M

.....(\ ***/)
.....( \(_)/ )
.....(_ /|\ _)
......./___\.....((*)) ((*))

Światełko pamięci....

«♥»``````)
«♥»`````(,))
«♥»`````((,))
«♥»````[0000]
«♥»````[0000]
«♥»````[0000]
*~_ŚWIATEŁKO *~
*~_PAMIĘCI*~

Na zawsze w naszych sercach .

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.