JEŻELI SYN UMARŁ ZA CIEBIE
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Czegóż ci Ojciec odmówić może?
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Czego chcesz więcej mój bracie?
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Odwagi! i bądź cierpliwy.
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Rozjaśni ci drogę jasność wspaniała.
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
O duszo wygnana na ziemskim padole,
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Nadejdzie dla ciebie dzień pełen światła.
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Niech się umacnia twoja wiara w Niego,
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Będzie On wiedział, dokąd cię prowadzić.
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
On, który jest twoją nadzieją,
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Uwierz w Jego miłość przeogromną.
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Każdy problem pomiędzy braćmi,
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
W nim odpowiedź znajdzie.
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Życzę ci, aby w tej próbie,
Jeżeli Syn umarł za ciebie,
Ojciec objawił ci oblicze swe Boskie.

Mnich z Afryki‹

życie tak ulotne
jak jedna
wspaniała chwila
tak drogie
że aż bezcenne
prosto je zniszczyć
bezmyślnie
w sekundę
stracić można
wszystko
skały roztrzaskać
w pył
miłość obrócić
w żałobę serc...
śpij spokojnie Szymku i opiekuj się bliskimi bo oni tego potrzebują choć tego nie okazują, ale Ty juz przecież i tak wszystko wiesz... więc wiesz kto najbardziej cier[i po Twojej stracie ikto był prawdziwym przyjacielem....
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie...

Spoczywaj w pokoju!!!

Skąd przychodzą umarli do snów ludzi?
Rozsuwają ściany czasu,
Zjawiają się prawdziwi i czuli.
Pytają się z ogromnym zdumieniem:
Nie boicie się nas?

Gdzie przebywają wówczas, gdy nikt ich nie wspomina?
Gdy twarze ich zaczynają blaknąć
I myśl nasza nie tak łatwo przywołuje
Postać ich schyloną?
Którędy wiedzie droga umarłych do snów ludzi?
Z grobów znowu wyciągają ku nam ich ręce
Rzeczywiste i żywe.
Pragną naszych objęć i uścisków,
Jakby w nich ożywali na nowo.
I poprzez oczy nasze omglone snem
Szukają gwiazdy -
Tej jednej, która była gwiazdą ich życia.

Ostygło powietrze po ich oddechu,
Odebrzmiała fala głosu,
Ciało oddaje się ziemi solą, żelazem i wapnem.
Lecz żyją dłużej pod sennymi powiekami bliskich.
Stąd sięgają znowu do spraw życia,
Do drzwi, które tylekroć mijali,

Do stołów znaczonych odciskami ich dłoni,
Do strzępów mowy, do obrazów,
Które osadzają się w pamięci ludzkiej długo,
Jak muł skalny w głębokim dnie oceanu.