Są słowa,
których nikt nie usłyszy,
Są życzenia,
których nikt nie otrzyma,
Są łzy,
których nikt nie osuszy,
Są serca,
które na zawsze krwawiące będą.
Są miejsca
gdzie śmierć oddycha,
Są dusze,
które do innych tęsknią.
Są wspomnienia,
które są jedyną osłodą.
Jest miłość,
która trwa...

Bądz szczęśliwy w Niebie u boku Pana Boga<**>

`````(
````))
````( (
````))
````/( (
```) )) )
```))) )) )
``((( (?) ) )
``/(( ((( (?))
`( ( ( (?) ) ) )
`( (((( ( (?) ) )
`( (((?) )) )) )
`( (( ((?)) ) ))
````▄IIII▄```
``[▓ ☾♥☽ ▓]
``[▓ ☽♥☾ ▓]
``[▓ ☾♥☽ ▓]
``[▓ ☽♥☾ ▓]
``[▓ ☾♥☽ ▓]
``[▓ ☽♥☾ ▓]
``´)¸.`´)`
´¨ .¸. PAMIĘTAM¸.¨``)
( ¸.`´(¸.`´ ``.¸)``
¸.´ ¸.´¨¸.´¨`
( ¸.`´`

_______ღ
______.ღღ
______.ღღ
_____ღ___ღ
____ღ_____ღ
__ღ___ღღ___ღ
___ღ__ღღ__ღ
______[][][]
____ღღღღღღ
____ღ_____ღ
____ღ_____ღ
____ღ_____ღ
____ღ_____ღ
___ღღ____ღღ PAMIĘTAM.

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.
ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE

Jesienne astry patrzą w niebo
i zamyślona archanioła twarz
znowu zagrabić liście trzeba
przypomnieć że wciąż płynie czas..
Odkurzyć stare kalendarze
serce przybliżyć ku wieczności
przypomnieć ukochane twarze
przeżyte smutki i radości.
W mym sercu nekropolie świata
tyle w nich smutku ; łez; poruszeń
i trwoga się z nadzieją brata
ciała tu leżą ; a gdzie dusze?
Był im początek, świt i brzask
ostatnie tchnienie ; żałobny strój
pozostał tylko znicza blask
cmentarz ten ich jest ;czy też... mój .
Tak się zamyślić dzisiaj chciałem
choć smutku więcej tu nie trzeba
i jeszcze coś powiedzieć miałem
lecz wolę spojrzeć w stronę nieba.
Wiem! Ciałom znicze zapalimy
i rozświetlimy wieczną drogę
dusze w niebiosach pozdrowimy
są na spotkaniu; z Panem Bogiem...

Epigraf do samotności

Stałaś się częścią mego bólu
choć nigdy bólem mym nie byłaś
rozbitym dzbanem w roztargnieniu
i kroplą łez co łzy zabija.

Dotykiem chłodnym w noc upałów
słowem potrzebnym do modlitwy
słabością moją co tęskniła
za szczęściem które było w raju.

O. E. Dymowski
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Szczególnie przed takim świętem ,jak 1 listopada samotność i tęsknota dokucza nam jeszcze bardziej .
Pamiętam Szymku(*)

()()()()()()()()()()()()()()()()()()()()()
[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]

NIEDZIELNE ŚWIATEŁKA PAMIĘCI...NIECH ZAWSZE SIĘ TLĄ..

()()()()()()()()()()()()()()()()()()()()()
[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]