()
[]

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI

✳````````(
✳```````(,)
✳```````( (,)
✳```````(, ))
✳``````(( ,) )
✳``````( (, ) ))
✳``````(( ( , ) )
✳``````( (, ) )))
✳``````(( (,)) )
✳```````[iiiiii]
✳````[`))-*.*-((`]
✳````[`))-*.*-((`]
✳````[`))-*.*-((`]
✳````[`))-*.*-((`]
✳````[`))-*.*-((`]

~~~~~~~~~~~~~
"Ci, których kochamy,
nie umierają nigdy,
bo miłość to nieśmiertelność."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Pozostały piękne wspomnienia
nie mówię więc - żegnaj szepczę

* PAMIĘTAJMY *

W milionach światełek ziemskich zniczy,
są nasze myśli - o Was kochani.
Widzimy znowu Wasze oblicza...
nie zmienione wcale - w niebios otchłani!
W.M. (**) (**) (**)

Boże, Miłosierny Panie,
daj duszom miejsce w niebie,
błogosławiony pokój
i jasność Twojego światła.
*********************
Spoczywaj w pokoju Aniele

Szymku --- powiększyłeś grono Aniołów. Teraz radością swoją oraz tym pięknym i szczerym uśmiechem rozweselasz niebo. Tak trudno pogodzić się z Twoim odejściem.Zajmij Swe miejsce wśród gwiazd i niech Twoja gwiazda
świeci najjaśniej, abyśmy wiedzieli,
Że Ty tam jesteś.Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach
Bóg z Tobą[*][*]

„jeszcze tylko chryzantemy
promieniście, uroczyście
dostojeństwem swej urody
oznajmiają światu wszem
że ostatnie w listopadzie
tchnienie ziemi
i ostatni powiew wiatru
i ostatnia liści podróż
gdzieś daleko, daleko...

potem tylko mrozu mocna
klamra siłą swej tężyzny
ziemię ściśnie, lodem skuje
i zatrzyma życia czas...”


Chryzantemy, choć to piękne kwiaty,
niosą smutek i żal...
Zostawiam swoją modlitwę na ten listopadowy dzień.

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.