ŚWIATEŁKO PAMIĘCI NIECH PŁONIE<<<<**>>>>

:(```
:(``````)
:(``````((
:(``````)
:(`````( , )
:(````(( , ))
:(````( (, ) )
:(````( ((, ))
:(```[[*[*]*]]
:(```[[*[*]*]]
:(```[[*[*]*]]
:(```[[*[*]*]]
:(```[[*[*]*]]
:(```*******
~~~~~~~~~~~~~
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
~~~~~~~~~~~~~
Czy czas będzie tak łaskawy,
By me rany nie bolały, nie pękały.
Pozwól Panie bym wytrwała
I na nowo świat poznała .
Pokochała, pamiętała
Lecz już łez nie wylewała.

"Zapłatą za naszą wiarę będzie to, że będziemy to oglądali, w co wierzyliśmy."

Kiedyś wszyscy się spotkamy...
Sobotnie światełko do Nieba Szymku (*)

....Życie jest pełne burz....
śmierć ciszą ,lecz niezapomnieniem....

<*>(*)<*>

Aniołku sobotnie światełko pamięci
wraz z cichym szeptem modlitwy <*>

Pamiętam o TOBIE codziennie w szepcie
modlitwy i przepraszam że nie zapalam
codziennie światełek

Pamięć jest wieczna [*] Szymonie zapalam najjaśniejsze światełko do samego nieba (*)(*)(*)

::::::::::: ((*)) ((*)) ::::::::::::


Czas wszystko zabiera,
bo zabrać jest w stanie,
lecz nigdy nie zabierze tego,
co w sercu zostanie.
Wszystko się kończy,

wszystko przeminie
I sen przerwie słodkie marzenie,
Lecz coś jest w duszy,

co nigdy nie minie
I wciąż trwać będzie,
a tym jest
w s p o m n i e n i e ..."

"Prawdziwa miłość nie wyczerpuje się nigdy. Im więcej dajesz, tym więcej ci jej zostaje." ( Antoine de Saint - Exupery )

Światełko pamięci posyłam do nieba, niech zawsze płonie (***).

Dziękujemy za pamięć o naszym Mateusiu. Serdecznie pozdrawiamy Jadwiga i Sylwia.

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

"Niektórzy po zapadnięciu zmroku
już nie potrafią uwierzyć w słońce. Brakuje im tej odrobiny cierpliwości, aby doczekać nadchodzącego poranka.
Kiedy przebywasz w ciemnościach, spójrz w górę.
Tam czeka na ciebie słońce ..."

Phil Bosmans

(♥)

Pamiętam, Szymciu.