mama śp.Tomasza Sawickiego
***********

Gdyby niebo miało dłonie,
Które zabrałyby nas w błękit
Gdyby na ziemi można było
Schować gdzieś żale i udręki
Gdyby tęsknota miała skrzydła
I odfruwała z lękiem ptaka
Gdyby, ach gdyby można było
Z żalu już nigdy nie zapłakać...

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
I ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
I nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
Czy pierwsza jest ostatnią
Czy ostatnia pierwszą.
(*)(*)(*).....

..................))
___..........((.,.))
____......__ ‘|’__
______( “”””.._ )
______)./.(./.(. |
______()......)()||
______|............()_____.$$$$
______|............|___$$___$$
______|............|__$$___$$
______|_____|___$$____$$
___$$$$$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$
"NIe umiera Ten, którego kochamy,
bo MIŁOŚC jest wiecznością."
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Zmarłych wieczność dotąd trwa ,
dokąd pamięcią się im płaci.

..................))
___..........((.,.))
____......__ ‘|’__
______( “”””.._ )
______)./.(./.(. |
______()......)()||
______|............()_____.$$$$
______|............|___$$___$$
______|............|__$$___$$
______|_____|___$$____$$
___$$$$$$$$$$$$$$$$
____$$$$$$$$$$$$
"NIe umiera Ten, którego kochamy,
bo MIŁOŚC jest wiecznością."
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Zmarłych wieczność dotąd trwa ,
dokąd pamięcią się im płaci.

.... i choć gwiazdy
tęsknią
a księżyc się smuci
i choć łzy Go wołają
On już nie wróci ...

(*)(*)(*)(*)

ODPOCZYWAJ W NIEBIE

......)
....(,)
...(__)
.............)
...........(,)
.........(___)

dziękuję za pamięć na stronie mojej
mamy.

.... i choć gwiazdy
tęsknią
a księżyc się smuci
i choć łzy Go wołają
On już nie wróci ...

(*)(*)(*)(*)(*)

ODPOCZYWAJ W NIEBIE

.....)
...(,)
..(__)
.............)
...........(,)
.........(___)

Płatki białych róż,
Mieniły się tak pięknie,
Świeczka wprowadzała zadumę...
Dusza i pamięć o Tobie...
Ciągle żywa
Bo ten most życia,
Tak kruchy...
Gdzieś pomiędzy wierszami...
Na skrzyżowaniu słów niewypowiedzianych...
Twarz z kamienia ,
Nauczona nie okazywać cierpienia...
Niczym wieczne iskierki szczęścia..."

Serce zasnęło.
Już się nie obudzi.
Dusza opuściła ludzi.
Wzleciała do góry,
wysoko ponad chmury.
Ujrzała złotą bramę
i młodą,jasną skrzydlatą damę.
Przekroczyła próg.
Nowe życie rozpoczęła,
A brama za nią się zamknęła.
Już nigdy w przeszłość nie powróci,
bo pierwszego życia nikt jej nie przywróci!
(*)(*)(*)