"Niech więc podniesie nas na duchu nadzieja zmartwychwstania, albowiem tych, których tutaj tracimy, tam zobaczymy na nowo."

Najjaśniejsze światełka do nieba na te gorące letnie dni (*)(*)(*)
Ostatnio miałam problemy z internetem i nie mogłam wejść na stronę.

"Są Anioły na ziemi całe w bieli,
skrzydła gdzieś pochowały w szafie na dnie...
Ludzką postać przyjęły,
by nie różnić się niczym,
ale serca nie skryją,
wiem,że żyją...jak my....
Słabym dłonie podają,
smutnym łzy ocierają,
w zamian nie chcą dla siebie...nic.....
Tak niewiele im trzeba
wiary,nadziei i nieba...
A bez tego nie da się żyć... "



...........).........
...........(,)........
.........__'|'__.......
.........(""""_)......


PROMYCZEK DLA CIEBIE ANIOŁKU [*][*]

DZIĘKUJĘ ZA PAMIĘĆ I KAŻDE ZAPALONE ŚWIATEŁKO DLA MOJEGO SYNKA.

()
[]

tata śp Krzysztofa Jarczyk

Tumidajewicz
.-..-.
`•.•´
●/
/▌
// ...Na Zawsze w Moim SERCU...

Światełko
``````Wiecznej
```````````Pamięci Pawełku

„Kiedy serce śpi, daj odpocząć mu
By nabrało sił, przecież czeka je nowy ból
Kiedy serce śpi, jak zmęczony ptak
Nie budź nigdy go, sił mu brak
Jest zmęczone twych uczuć zmienną grą
Niechaj sobie śpi, a ty z nim
Pośród sennej mgły niech mijają dni
Serce śpi
Żeby wzlecieć znów, żeby znów się wzbić
Musi nabrać sił, nim nadejdzie to, co ma być
Kiedy serce śpi, daj odpocząć mu…”

Kiedy spotykam Cię we śnie,
Który wykwita w noc z głuszy,
Pytam: "Dlaczego cię nie ma na świecie,
Lecz żyjesz jedynie w mej duszy?

------♥»*¯*«♥ »*¯*«♥
------Światełko pamięci

──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
Córka śp.Stefana Góral
synowa śp.Władysława
Kwiatkowskiego i bliska
Urszuli Urbaniak
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
♥✿✿♥



```````)
``````( (
`````((,) )
````(( (,) ))
```( ( ((,) ))
```(( ( ,)) )) )
````▄▄▄▄``
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
PAMIĘTAM ANIOŁKU...
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──

❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤
**** *****
PAWEŁKU
**** *****
❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤

Życie po śmierci jest dla nas, żyjących na ziemi, nieprzeniknioną tajemnicą. Pan Bóg uchyla nam nieco rąbka tej wielkiej tajemnicy pozwalając niektórym zmarłym skontaktować się z żyjącymi na ziemi.
W tomie z serii Chrześcijanie pod redakcją bp. B. Bejze opublikowane są listy Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana. Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego w franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia: Synu, czy Niemcy ciebie wypuścili? Maksymilian przeszedł przez pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia. Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą oficjalna wiadomość z obozu w Oświęcimiu o śmierci św. Maksymiliana.
************************
POZDRAWIAM...RENIA ,MAMA JARECZKA PYRSAKA