(**) (**) (**) (**) (**) (**)

A choć ich życia płomień zgasł,
To myśli o nich
Są przecież w nas.

(**) (**) (**) (**) (**) (**)

Jasne alejki migają mi w oczach.
Tak pełno ich jest, a tak mało mnie.
Gdybym tak mogła po wszystkich szybko przejść.
I na końcu którejś odszukać serce.
To serce, które bije dla mnie.
Serce, które kocha nieustannie.
Które marzy dniem i nocą.
Że kiedyś z wielką mocą.
Tu do Siebie przyciągnie mnie.
Lecz kiedyś znajdę tą właściwą ścieżkę.
I oddając sił swoich resztkę.
Pobiegnę przed siebie.
By móc być obok Ciebie.

Światełko mej pamięci [***].

"Ból rozstania może być
Miłością, Powrotem, Czekaniem, Wspomnieniem..."

Światełko pamięci z modlitwą na ten deszczowy sobotni dzień (*)

Czasem cicho ktoś odchodzi, I świat ciemny nam się zdaje... Czasem cicho ktoś odchodzi, Lecz naprawdę... tu zostaje. W naszych myślach, w naszych sercach, W naszych najskrytszych marzeniach. Tu zostaje, jest wciąż obok, I wciąż żyje....we wspomnieniach. "

Przegniłe liście, rozpacz lasów, głogi
I zadymionych ognisk w polu swąd,
Puste, bezludne, porzucone drogi,
Nie wiedzieć dokąd wiodące i skąd.
W powietrzu z krzykiem kołujące wrony,
Bolesny zachód. Coraz bliżej mgła.
Pusto, bezludnie.
Żal niewyśledzony,
nagle odczuty, ostry i bez dna ...

(♥) (♥) (♥) (♥) (♥)(♥) (♥) (♥) (♥) (♥)

Pozostała już tylko pamięć ,tęsknota i żal,
to tak bardzo mało, za mało….

Gwiazdom rozsypanym w niebieskim oceanie
w chryzantemowych wiankach, w jodłowych
warkoczach
płomienie jaśniejące idą na spotkanie;
płyną nad horyzontem, w łunę się jednoczą
i swoim ciepłym blaskiem ziemię rozświetlają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają.

Ogniki zapalone - jasne serca znaki,
płynące cichą nutą boskiego przesłania,
ślady w duszy pisane, pamiętania ptaki,
co nigdy nie odfruną do kraju mijania -
rozświetlają nam serca i łzy osuszają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają
____$$$$
__$$$__$$$$___$$$
_$$$____$$$__$$$$$$
_$$______$$$ $$$__$$
_$$_______$$$$___$$$
_$$_________$____$$$
_$$_____________$$$
__$$__PAMIĘTAM__$$
__$$____________$
___$$__________$
____$$$______$$
_____$$$___$$$
_______$$__$$
_______$$$$
______$$$$
_____$$$$
_____$$
_____$

Nie mówcie tym którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany", nie mówcie,że „oni już nie cierpią", najlepiej nie mówcie nic... Czas, tych ran nie leczy. Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę śmiercią nas samych: coś w nas umiera... Żyjemy,ale nic nie jest tak jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami...

ks. A. Boniecki.

Światełko mej pamięci(*)

-Mama Aniołka Mateuszka Gorczyńskiego-