now you're in the arms of an angel, may you find some comfort there..

[']

Umieszczam Cię w muzeum mego serca, które często zwiedzam, sycąc Tobą zmysły aż do bólu, zanim na noc zamkna podwoje.

Ludzie są jak wiatr. Jedni lekko przelecą przez życie i nic po nich nie zostaje, drudzy dmą jak wichry, więc zostają po nich serca złamane, jak jakies drzewa po huraganie. A inni wieją jak trzeba. Tyle, żeby wszystko na czas mogło kwitnąć i owocować. I po tych zostaje piękno naszego świata...
[']

Może za głęboki jest ten staw, w którym ja
Może za duża uczuć rzeka, dla tak małego człowieka
Czym zasłużyłam sobie Panie, na tą niepewność, na to czekanie?
Czym wypełnić mam ten czas, tej pustki mojej gmach?
Jak mam prosić, jak mam wzywać, by zobaczyć Twoją litość?
Nie umiem już słuchać, wierzyć i żyć, jak mam bez tego Być?
Jak żyć, by przeczuć, odnaleźć, zrozumieć, umieć zaprzeczyć?

Ty wiesz gdzie prawda leży, poznam ją, gdy uwierzę?
Ja u podstaw Twojej wieży, jak ustrzelony ptak, nie umiem wstać
Podasz rękę mi, gdy zapukam do Twych drzwi, podasz mi?
Czy odejdziesz, tak jak inni, co kiedyś też byli przy mnie...
Byli i odeszli, nie byłam dobra Panie, nie byłam, miałam ich za nic
Ty sie litujesz nad grzesznikami, co nie wierzyli, nie znali granic
Chcieli, a nie umieli, jestem jak oni Panie, jak inni skazani
Usłysz wiec moje wołanie, usłysz mnie...

Dlaczego zawsze Bóg zabiera od nas Tych najlepszych ? ;(
Mimo czasu, mimo tych bez sensownych dni ... My o Tobie nie zapomnimy ...
Ciebie nie można zapomnieć, nie można Cię zastąpić ! ;( ;*
(*) Śpij spokojnie ...

dlaczego wlasnie TY Karolku....tak mi Ciebie brakuje....na zawsze w mym sercu.

i mimo że odszedłeś, świat toczy się dalej.. nie zatrzymał się nawet na najkrótszą chwile.
znów Bóg niczego nie zauważył.

i mimo że na twarzy uśmiech,
w oczach wciąż ta sama pustka.
odebrano mi przyjaciół.
['].
nauczę się żyć dla Was,
każdą chwilą pielęgnując pamięć o moich Aniołach.

(*)

dokąd idą ci, którzy już nigdy nie wracają...........
[']