──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
Córka śp.Stefana Góral
synowa śp.Władysława
Kwiatkowskiego i bliska
Urszuli Urbaniak
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
♥✿✿♥



```````)
``````( (
`````((,) )
````(( (,) ))
```( ( ((,) ))
```(( ( ,)) )) )
````▄▄▄▄``
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
``[█✿✿✿█]
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──
PAMIĘTAM ANIOŁKU...
──═♦ ✿ ⊱❖⊰ ✿ ♦═──

♥♥♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥•*´¯`✿.ŚWIATEŁKO
WIECZNEJ PAMIĘCI
♥♥♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥•*´¯`✿


♥░```````(
♥░``````) )
♥░`````) ) )
♥░`````( (, ))
♥░````( ( ,)) )
♥░````( ((, ) ))
♥░`````[[][]]
♥▒ (█)║●⋰♥⋱●║(█)
♥▒ (█)║●⋱♥⋰●║(█)
♥▒ (█)║●⋰♥⋱●║(█)
♥▒ (█)║●⋱♥⋰●║(█)
˜”*°• ڰۣڿ ๑ ♥ ๑ ڰۣڿ •°*”˜

♥♥♥¸¸.•*´¯` ❀
♥•*´¯`✿

.... W sercach ciągle jesteś... na drugą stronę tęczy patrzysz... w chmurach dzisiaj odpoczywasz... w milionach kwiatów, w tysiącach kolorów... Patrzysz na nas z Twojej gwiazdy... skrzydłami aniołów otaczasz nasze dni... my tu wciąż trwamy, wciąż pamiętamy...
wciąż żyjesz w nas, wciąż trwasz....

♥♥♥¸¸.•*´¯`✿
♥.•*´¯`✿
___________________________
C. ŚP.W.MAKOWIECKIEGO I
BLISKA ŚP.A.PIETKIEWICZ

Seba, promyczek dla Ciebie, do samego Nieba....pamiętam w modlitwie...

Sebuniu.. wczoraj nie działało.. a wiesz, że ja tylko tutaj piszę.. Pani Ania kochana nie ma internetu, cały czas myśli o Tobie, dziś wybiera się do Kamilka żeby zapalić Ci światełko.. Tobie i Kamilkowi.. jak tylko będzie mogła to napiszę.. kocha Was mocniej i mocniej każdego dnia.. choć nie wiem czy mocniej się da.. tulę Was Chłopcy mocno od Pani Ani.....
Redi ukochany.. mój Ty Aniele.. wiesz wszystko... dziękuję.. stokrotnie.. dziękuję..

❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤
**** *****
SEBA-REDI
**** *****
❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤

Życie po śmierci jest dla nas, żyjących na ziemi, nieprzeniknioną tajemnicą. Pan Bóg uchyla nam nieco rąbka tej wielkiej tajemnicy pozwalając niektórym zmarłym skontaktować się z żyjącymi na ziemi.
W tomie z serii Chrześcijanie pod redakcją bp. B. Bejze opublikowane są listy Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana. Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego w franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia: Synu, czy Niemcy ciebie wypuścili? Maksymilian przeszedł przez pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia. Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą oficjalna wiadomość z obozu w Oświęcimiu o śmierci św. Maksymiliana.
************************
POZDRAWIAM...RENIA ,MAMA JARECZKA PYRSAKA

.......................)
......................(')
.....................(('))
....................(((')))
...................(((('))))
_________▒░❇♥❇▒░
_________▒░❇♥❇▒░
_________▒░❇♥❇▒░
_________▒░❇♥❇▒░

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI I MODLITWA

(*)(*)(*)(*)

Urodzinowe światełko dla Ciebie Sebastianie.
Bądź szczęśliwy.[*][*]

"Śmierć nie jest końcem wszystkiego.
Przeszedłem tylko do sąsiedniego pokoju...
Nadal jestem sobą...
I dla siebie jesteśmy tym samym, czym byliśmy przedtem.
Zatem nazywaj mnie wciąż moim imieniem, mów do mnie, jak zawsze...
Nie zmieniaj tonu głosu, nie rób poważnej i smutnej miny.
Śmiej się, tak jak dawniej robiliśmy to razem...
Uśmiechaj się, myśl o mnie, módl się za mnie...
Niech moje imię będzie wciąż wymawiane, ale tak, jak było zawsze - zwyczajnie i
bez oznak zmieszania.
Życie przecież oznacza to samo, co przedtem, jest tym samym, czym zawsze było...
Żadna nić nie została przerwana...
Dlaczego więc miałbym być nieobecny w twoich myślach tylko dlatego, że nie
możesz mnie zobaczyć?
Czekam na ciebie bardzo blisko...
Tuż-tuż...
Po drugiej stronie drogi.
Dzieli nas tylko czas...
Bo ja już doszedłem…
Ty wciąż jeszcze idziesz...”