Sebuś...

Sebastianku...

;((

...Swiatlo nadziei, ktore plonie
Ukoic moze to rozstanie,
I wciaz splecione w bolu dlonie,
Znow beda czekac na spotkanie...[*]

˙·٠•●♥ WSPOMNIENIA ♥●•٠·˙
są jedynym rajem z którego
nie można nas wyciągnąc !!
......(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ
.......(""""").......
....ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ...........
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI DLA CIEBIE

Jest taka miłość ,która się nigdy nie kończy ,która z chwilą rozstania nie mija ,lecz nabiera na sile ,a ogrom jej zaskakuje samego Boga --To Miłość matki do swojego ukochanego dziecka .Miłość która nie zna granic I nikt nie zdoła nam tego wyrwać . Choć spotkamy się u wrót Niebiańskiej bramy , nikt z nas nie wie co nam jutro los przyniesie i jak długo to potrwa .Została nam Pamięć po Was Kochane dzieci wciąż żywa. Kochamy ,płaczemy ,tęsknimy i tak już będzie zawsze do końca naszego ludzkiego istnienia .Światełko dla Ciebie Aniołku (*)(*)(*)(*) Pozdrawiamy , przytulamy i życzymy wszystkim osieroconym rodzicom dużo siły ,wiary , nadziei, i miłości ,na każdy następny dzień .Dobry Boże nie opuszczaj nas, pomóż wszystkim cierpiącym po stracie najbliższych , miej Tych cudownych ludzi w opiece ,którzy pamiętają o naszym synu i wszystkich Aniołkach . Kochane Aniołki bądżcie naszymi dobrymi Duszkami i czuwajcie nad tymi którzy tu zostali.

Na łodzi życia
płyniemy jak samotni żeglarze
zdani tylko na siebie
naszym celom stawiamy ołtarze
łapiemy w żagle
podmuchy wiatru przeznaczenia
błądzimy we mgle,
by dogonić nasze marzenia
nie zważając na trudności,
na nieprzewidziane sztormy i burze
żeglujemy w samotności,
chociaż niby wśród ludzi
bliskich i najbliższych
dalekich i nieznanych
w obliczu pragnień najskrytszych
jesteśmy zawsze sami.
Jak samotni żeglarze czasem dryfujemy.
Jak samotni żeglarze … dopłyniemy.

.Jan Twardowski

((_,»*¯*¯*«,_))♥((_,»*¯*¯*«,_)

Pamiętam, bo pamięć jest naszym największym skarbem.

(...) nadzieja istnieje zawsze, do ostatniej chwili. Dlatego właśnie jest nadzieją. Nie możemy jej zobaczyć, ale ona jest dostatecznie blisko naszych twarzy, byśmy poczuli powiew poruszonego powietrza. Jest zawsze tuż obok i niekiedy udaje się nam ją schwytać i przytrzymać na tyle długo, by wygnała z nas zwątpienie
Jonathan Carroll
ŚWIATEŁKO NADZIEI ANIOŁKU