Światełko z
modlitwą za Twoją dusze
niech pali się tak jasno
SEBASTIANKU

[ *] światełko

„Jest kilka chwil,gdy radość nadchodzi,mijają troski,gdy słońce wschodzi,lecz więcej jest tych,co ranią i nadzieję odbierają…” My jednak żyjemy tą wiarą i nadzieją, że spotkamy się tam na górze (*)

Synku kochany..nie zawracam Tobie głowy sobą..oddaj sie cały opiekowaniem sie mama Faustynki..
Sebus,,wiem,ze nie zawiedziesz..
Kamilku..Ty tez zajmij sie TĄ sprawą..
a rózyczki juz są.. podpisane)
dobranoc Wszystkie Skarby..

II.....
II.........)
II........((
II........( (
II........)) )
II.......( (,,)
II......((,,) )
II......(((,)) )
II……....|../
II......[[[^]]]
II......[[[^]]]
II......[[[^]]]
II......[[[^]]]
II.....[[[[^]]]]

MOJĄ PAMIĘĆ I MODLITWĘ OFIARUJĘ DLA CIEBIE

BYŁEŚ RADOŚCIA,
PROMIENIEM SŁOŃCA,
BYŁEŚ MIŁOŚCIĄ,
DOTYKIEM SERCA,
JESTEŚ MILCZENIEM,
CISZĄ O ZMROKU,
JESTEŚ WSPOMNIENIEM
I PERŁĄ W OKU...
[*][*][*]....

PAMIĘTAM ((**))

CIEPLUTKIE PROMYCZKI
NA DOBRANOC ((**))

mogę powiedzieć o śmierci tak: nie wiem, czym ona jest, ale wiem, co powoduje. Ona zabiera. Po prostu, a może wcale nie po prostu, ale nieraz w dość skandaliczny sposób, zabiera. Tym, którzy tu zostają zadaje najpierw ból, a potem przeistacza się w tęsknotę. Jeśli się kogoś kocha, a rodzic kocha swoje dzieci, to wszystko jedno, czy jest to stan mniej lub bardziej uświadomiony – śmierć powoduje tęsknotę. Odtąd tęskni się zupełnie inaczej niż dotychczas. Tęskni się za kimś, kto wcześniej stawał w drzwiach wracając do domu… I już więcej w tych samych drzwiach tak go nie spotkam. Nawet teraz, po wielu latach, spoglądam z mojego pokoju na te właśnie wejściowe drzwi i wiem, że… kiedyś było inaczej. Ona – śmierć, zmieniła dużo, wiele, a może nawet w pewien sposób wszystko…

Sebastianku,ta wlasnie smierc zabrala Ciebie i pozostawila bol i smutek.(*)

"Radość bywa początkiem naszego bólu."

Światełko za wczoraj, za dziś i być może za jutro (*) Nie mogę już tak często zapalać światełek, ale pamiętam każdego dnia Sebastianku (*)(*)(*)