Nad Twoja białą mogiłą
białe kwitną życia kwiaty.
O! Ileż lat to już było
bez Ciebie duchu skrzydlaty
Nad Twoją białą mogiłą
od lat tylu już zamkniętą.
Spokój krąży z dziwną siłą,
z siłą jak śmierć nie pojętą.

Nad Twoją białą mogiłą
cisza jasna promienieje.
Jakby w górę coś wznosiło,
jakby krzepiło nadzieję.
Nad Twoją białą mogiłą
klęknąłem ze swoim smutkiem
O! Jak to dawno już było,
jak się dziś zdaje malutko.

Nad Twoją białą mogiłą,
o syneczku zgasłe kochanie.
Me usta szeptały bezsiłą:
daj wieczne odpoczywanie.
Seba<***>
Danuś Pozdrowienia prosto z serducha ślę....Reniulek

Sebuniu,,, nie było mnie tutaj trochę, ale przecież Ty wiesz.. Wy wiecie że każdego dnia myślę, pamiętam, tęsknie,, kocham... Sebuniu.... opiekuj się Martunią,,, wiem że ty dałeś jej to ogromne szczęście,, Danusiu.. strasznie się cieszę.... tak jak powiedziałaś... życie za życie... ściskam cię kochana do serca.. masz radość i powód do radości.. pamiętaj o tym.. Sebuś też tego chce.. Kamilku opiekuj się Martusią i czuwaj nad nimi.. Wisz synku ze zbliża sie 1 lidstopad,,, i tak strasznie ciężko już na sercu i duszy :((( Skarbeczko moje tulę was mocno palę światełko i czuwajcie nad Danusią... też jej teraz będzie ciężko,, Danusiu pamietaj nie jesteś sama... Dbaj też o szczęście Sebusiu Klaudi K.. Kocham kocham kocham (*)(*)(*)

Tylko że oczy moje wciąż nie widzą Ciebie,
Tylko że uszy me wciąż nie słyszą Ciebie,
Tylko że ręce me wciąż szukają Ciebie,
A tęsknota ma, dzień po dniu, zabija mnie.
I ostatkiem sił krzyczę "WRÓĆ!!!" Tyle pustych dni, tyle pustych dni za mną jest,
Tyle smutnych chwil, tyle gorzkich, szarych łez,
Tyle westchnień, tyle słów i urwanych myśli wir,
Kiedy wrócisz tu, kiedy znów???Redi;))pozdrów mamusię

promyczek dla Ciebie Seba

LUDZIE KTÓRYCH KOCHAMY_ZOSTAJĄ NA ZAWSZE

Żeby tak móc przytulić się,
i z objęć nie uwolnić się.
Żeby tak poczuć dotyk warg,
tę słodycz co jest tego wart.
Żeby pragnienia zaspokoić
i samotności się nie bać.

Pamiętam Sebuś!!! (*)(*)(*)

Sebuś, tysiące uścisków do nieba wysyłam...
Gdy skamieniały moje ramiona
Od swojej pustoty bolesne,
Patrzyłam przed siebie zdumiona,
Że życie przede mną bezkresne

I ciągle dziwiłam się sobie,
Dlaczego jeszcze nie oślepłam
I nadal bezsennie patrzeć mogę
W nieskończoność mojego piekła.

Nie mogłam uwierzyć, że stoję
Choć los już ugiął me kolana
Że nie zemdlałam, że się nie boję
Choć, jak stygmat, wieczna moja rana.

Myślałam, że nie przeżyję tego,
Nie mogłam się jednak nie zgodzić.
Powiem Ci, syneczku: to dlatego
Tak trudno Ci było odchodzić.

"...Czy to Ty jesteś blisko jakbyś słuchał serca...
Ten którego się kocha wciąż jest niewidzialny."

SEBASTIAN
ŚWIATEŁKO I MODLITWA NA DZIŚ

Danusiu dużo ciepełka na dziś w serduszku. Zosia