Pamiętamy o Tobie

Córka śp. STEFANA DUDZIK

oraz bliska śp.J.M.P. NITECKICH
śp.J.B. FAC,śp.W. OGIELA
zn.śp.U. ROŻNOWSKIEJ.



~~............))
~~..........((
~~........((,))
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~.......|****|
~~...(_,--****--,_)

Pamiętam <*><*><*>

Bywają w życiu chwile, których ból daje się zmierzyć dopiero po jego przeżyciu, i wówczas dziwi nas, iż zdołaliśmy go znieść.
— Maria Kalergis

Pamiętam...

Tam, gdzie nie widzę już gwiazd.
Tam, gdzie wolniej płynie czas.
Tam jesteś...[*]

"Aby zagłuszyć w sobie ból po stracie dziecka, trzeba by uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie...
Upijać sie...? Spać całe tygodnie...? Zatracić się w pracy...? Nieustannie modlić...?
Tylko na jak długo starczy nam siły aby tak żyć...
Rana nigdy się nie zabliźni. Bedzie otwarta, bedzie szczypała. Możemy dmuchać na nią pięknymi wspomnieniami, by tak nie bolało.
Oczyszczać ją z jadowitego żalu i złości.
Nie zakrywać-bo będzie się paprać.
Pokażmy ją światu. Nie bójmy się że ludzie odejdą.
Pozostaną Ci odważni, a my właśnie takich potrzebujemy...
*****************************
ŚWIATEŁKA WIECZNEJ PAMIĘCI ANIELE...[*][*][*][*][*][*][*][*][*]
*****************************

() () ()
[] [] []

"Kochać, a potem stracić to jak kupić szczęście, a łzami zapłacić"
[*][*][*]

W pamiętaniu <<<*>>>

Światło nadziei...

Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.

Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie,
znów będą czekać na spotkanie