Najjaśniejsze światełko mojej nieustającej pamięci…

..........)
.........(,)
........((,))
.........(,)
.......[^^^]
.......[^^^]
.......[^^^]
.....(((****)))

Pamiętam każdego dnia...

Dziękuję za pamięć o moich Dzieciach…

Aniele Boży, Stróżu mój, weź cienką nitkę w swoje ręce i nawlecz na nią każde smutne, rozdarte, zagubione serce.
I zanieś ten korali sznur przed Matki Najłaskawszej oczy,
Ona je wszystkie we łzach umyje, otrze matczynym warkoczem.
Będzie im portem i spokojem po długim, ziemskim wędrowaniu
i każde wesprze prosząc Syna,
radością wieczną obdarz Je, Panie.
– autor Renata Strug
*********************
Spoczywaj w pokoju Aniele

......................(
.................... ..(,)
..........).........._'!/'_
.........(,).........(""""")
......._'!/'_.•°*”~..•°*”~.
.......(""""")... ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
.•°*”~..•°*”~...NIECH PŁONIE..

mąż Zofii Skłodowskiej

¦```
¦……..)
¦…..../(
¦…...(,,)
¦…..( (,)
¦…..(( ,))
¦…..[][][]
¦…..[][][]
¦…..[][][]
¦…..[][][]

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI

MOJA PAMIĘĆ DLA PANA PANIE MICHALE ..

PAMIĘTAM I NIE ZAPOMNĘ BO O PANU NIE DA SIĘ ZAPOMNIEĆ ..

<***><***><***> ..

Siostrzeniec Ś.P Marii Godlewskiej

PAMIĘĆ I MODLITWA NA KAŻDY DZIEŃ MOJEJ TU NIEOBECNOŚCI

JAŚNIUTKIE JESIENNE ŚWIATEŁKO MEJ PAMIĘCI NIECH ZAWSZE PŁONIE (***).

Czym jest życie bez ciebie
cichym szeptem westchnieniem
łzą wśród tysiąca kropel deszczu
zagubionym wspomnieniem

czym jest życie bez ciebie
jedną chwilą , zdziwieniem
głosem wśród tysiąca głosów
ciemnością wśród ciemności

czym jest życie bez ciebie
cichym płaczem , cierpieniem
twarzą wśród tysiąca twarzy
dniem wczorajszym _____.........(,).
_______......._'!/'_
_______.......(""""").
_______.•°*”~?.•°*”~?.
Światełko Pamięci Niech Zawsze Płonie.

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI WRAZ Z MODLITWĄ.

mąż Zofii Skłodowskiej


:((````
:((`````
:((```````
:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____]
:((````OOOOO

Światełko pamięci niech zawsze płonie....

Samotność jest przyjemnością
dla tych,którzy jej pragną
i męką dla tych,co są do niej zmuszeni.
(Władysław Tatarkiewicz)