-----..../(*
-----...(,,\").
-----__,||,__
-----█████
-----█████
-----█████
-----█████
-----█████


CZWARTKOWE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI
I MODLITWA NA DZISIAJ((*))((*))DLA CIEBIE ANIOŁKU.

Jesteś tam, gdzie nas wciąż jeszcze nie ma. Twego życia – tu został poemat... W nas wyryte Twoje jest spojrzenie, gesty, czyny oraz głosu brzmienie. Śpij słodko Romeczku.

Światełko mej pamięci wraz z modlitwą.

A pamięć niech trwa.....[\']

...tam gdzie gwiazdy lśnią Nasz Bóg wypisał Twój znak,tam gdzie gwiazdy lśnią Nasz Bóg zbudował Ci dom,tam gdzie gwiazdy lśnią Nasz Bóg zapragnął Cię mieć... Światełko i modlitwę zostawiamy...

............(
...........))
..........) \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
......../ ( (
...__.\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\|||/.__
.....[╣██╠]
.....[╣██╠]

Pamięć nie umiera nigdy,niech płonie światełko pamięci.
Dziękuję za pamięć o Rafale,do serca przytulam Jola Myślińska.

(*)(*)(*)(*)

tata śp Krzysztofa Jarczyk

Serca wciąż krwawą,
oczy wciąż płaczą ,
krzyk więżnie w gardle.....
i dusi.........................
a my nic nie możemy zrobić ...*)(*)(*)...(*)(*)(*)...(*)(*)(*)...

``````````)
`````````( (
````````) ) )
```````( (,) ) )
```````( ( ( (,))
```````((,) ) ) )
``````( ( ((,) )) )
``````( (( (,,)) ))
``;;`````[IIIIIII]
``[║](✿)(▒)✿)[║]
``[║](✿)(▒)✿)[║]
``[║](✿)(▒)✿)[║]
``[║](✿)(▒)✿)[║]
``[║](✿)(▒)✿)[║]

✿`PAMIĘTAM`✿`

Bliska śp. Manuelli Wajchman
Lena D

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

Moje wieczorne światełko pamięci (*)