Czasem cicho ktoś odchodzi,
Świat ciemny nam się zdaje...
Czasem cicho ktoś odchodzi,
Lecz, tak naprawdę...tu zostaje.
W naszych myślach,
W naszych sercach,
W naszych najskrytszych marzeniach.
Tu zostaje, jest wciąż obok,
I wciąż żyje we wspomnieniach.
..............)............)
((........(,)..............(,).........(,)
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.....(____)........(____)..(____)
*****************************
Zapalam światełko na znak mojej pamięci.
Drogi Aniołku może w najbliższym czasie nie będę mogła zapalić
Ci światełka każdego dnia, ale na pewno Ty każdego dnia będziesz gościć w
moich sercu , w moich myślach i w cichym szepcie mojej modlitwy.
Twoim najbliższym z całego serduszka dziękuję za pamięć o moim Braciszku.

((*))

Kocham Cię :(

(*)

Drogi Panie Robercie to już rok jak nie ma Pana z nami. Był Pan w wieku mojego Brata i wiem co to znaczy dla rodziny rozłąka z najbliższą osobę. Za Pana modlę się każdego dnia a rodzinkę przytulam do swego serduszka ,choć wiem że im to bólu nie umniejszy.Najjaśniejsze śwatełko i żeby Pan był szczęśliwy tam gdzie jest i pomógł przetrwać ten trudny czas najbliższym .

...Każdy dzień, minuta, chwila bez Was...boli...boli tak bardzo, ze chciałoby się zasnąć.....
nie tęsknic......
przyspieszyć czas do następnego spotkania by być przy Was.....
Boże, wskaż nam drogę na dalsze dni i naucz nas jak mamy żyć, bez Tych, których tak bardzo… bardzo kochamy.
((..TO ŚWIATEŁKO . ...)
((....DLA TYCH..........(,)
((..WSZYSTKICH.......[__]
((..KTÓRZY ŻYJĄ......[__]
((...W SERCACH.......[__]
((.....NASZYCH......(____)
((_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_))
............((_,»*¯*« »*¯*«,_))

Jasne Rocznicowe Światełko Wiecznej Pamięci dla Ciebie Aniołku
((*)) ((*)) ((*)) ((*))

Mama Anielskiej Gromadki

(,)
BÓL ROZSTANIA ŁAGODZI
NADZIEJA SPOTKANIA
(,)
ROCZNICOWE ŚWIATEŁKO
PAMIĘCI
(,)
żona śp. Bogusława Plazura

(,)

Paskudny, okropny rok :(. Kochamy Cię.
(*)

„Czasem tak po ludzku
współczujesz nam Boże
Bo nawet Ty nie zawsze
Pomóc nam już możesz

Nie żebyś boskość swą
czy moc Bożą tracił
Lecz zbyt jasno widzisz
Że my mali tacy

Chowasz więc nasze sprawy
Do bocznej kieszeni
i jakbyś zapomniał
Że my tu na Ziemi

Samotni jak gwiazdy
Które w ruch puściłeś
Lub jak kruche gałęzie
Którym wiatr skradł siłę

A Twoje święte nakazy
tak niezwykłe plany
Często nam nie pojęte
Więc jak im sprostamy?

Choć Ty najlepiej wiesz
Po co zsyłasz burzę
Wiesz też kto cierpliwy
A kto nie wytrzyma dłużej

Tyle jest cierpliwości
w Twej boskiej postawie
Czasem tak nam trudno
Ty najlepiej wiesz – Panie”

W tę smutną rocznicę...
(*)


konradwronski.pamietajmy.com.pl