[]`````
[]```````
[]``````````)
[]`````````(,)
[]````````(___)
[]```````````
[]````````)
[]```````(,)
[]`````(____)
[]``````````
[]`````)
[]````(,)
[]`` (___)
[]```````
`````````
```TY NADAL ŻYJESZ,
```BO MIŁOŚĆ JEST WIECZNA

Siostra Śp. Konrada, Jarka i Rafała Kwietniewskich

Pamiętam...
Siostra śp. Marcina Malara

Wiele kilometrów,
tak daleko od siebie…
tak trudno powiedzieć do widzenia,
kiedy serce co innego podpowiada.
Każdy sen czasami się kończy,
kiedy niczego już nie da się skleić na nowo.
Jednak czy prawdziwa miłość może przeminąć,
zgasnąć niczym płomień świecy…
umrzeć śmiercią naturalną...
czy można o niej zapomnieć,
kiedy serce nie chce zapominać...
Choć tak daleko od siebie,
wciąż blisko i żadna chwila,
nie chce odejść w zapomnienie...
...-:¦:-
......(
......)
....(,,")....
.............
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
I nigdy nie odejdzie. Są ludzie, o których nie wolno nam zapomnieć.

Gdy serce bić przestaje, szum wiatru,
ptaków śpiew tylko pozostaje...
Siostra śp. Marcina Malara

+```
+.......(
+……..))
+…..../(
+…...(,,)
+…..(( , )
+…..(,|,)
+…..[[_]]
+…..[[_]]
+…..[[_]]
+…..[[_]]

Siostra Śp. Konrada, Jarka i Rafała Kwietniewskich

ŚWIATEŁKO MOJEJ NIEUSTAJĄCEJ PAMIĘCI.

Pewnego dnia pojawia się smutek,
nieproszony przez nikogo.
Oczy tracą swój dawny blask,
jak drzewa liście.
Wciąż jest kogoś brak,
puste krzesło, miejsce przy stole.
Wspomnienia na starych fotografiach.
Pewnego dnia linia życia,
tak nagle się przerwała
Odchodzi ktoś, kto był całym światem,
i nagle świat się kończy.
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

Pamiętam kazdego dnia a najbliższym z całego serca dziękuję za kążdą zapaloną świeczuszkę,
za każde ciepłe słowo, za modlitwę i za to , że poprostu jesteście z nami w tak trudnym dniu.

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...
Siostra śp. Marcina Malara

„Czasem tak po ludzku współczujesz nam Boże Bo nawet Ty nie zawsze Pomóc nam już możesz Nie żebyś boskość swą czy moc Bożą tracił Lecz zbyt jasno widzisz Że my mali tacy Chowasz więc nasze sprawy Do bocznej kieszeni i jakbyś zapomniał Że my tu na Ziemi Samotni jak gwiazdy Które w ruch puściłeś Lub jak kruche gałęzie Którym wiatr skradł siłę A Twoje święte nakazy tak niezwykłe plany Często nam nie pojęte Więc jak im sprostamy? Choć Ty najlepiej wiesz Po co zsyłasz burzę Wiesz też kto cierpliwy A kto nie wytrzyma dłużej Tyle jest cierpliwości w Twej boskiej postawie Czasem tak nam trudno Ty najlepiej wiesz – Panie”