Nie zapomnę Cię ,chociaż wieki przeminą. Jesteś w mej pamięci zaciszną doliną do której powracam, gdy jestem w rozterce, by chmurką radości otulić swe smutne serce. W moim życiu jesteś zapisany na stałe, jako ktoś dobry i godny pochwały, kto swą postawą i serduszka biciem, jest teraz Aniołkiem ukrytym w błękicie.Byłeś ,jesteś będziesz moim przyjacielem.

Jakże tęczowy staje się świat…Był taki wiersz… Szepnę tylko jego fragment...Gdy rano otwieram swe oczy szukam tęczy na niebie i trzymam w swym sercu-dla Ciebie... Bo co mogę Ci dać?Często w głowie kołacze się to pytanie... Jak pamięć Ci okazać?Przecież tego nie odda żadne zdanie... Bóg zdecydował,że dryfujesz w błękicie namiętności... Czuję,jakbym uczestniczył w procesie tej niebiańskiej miłości lecz mogę jedynie malować myślami tą drogę i w nadziei żyć,kochać Cię,wspominać,pamiętać... Najmocniej jak tylko mogę.

Mam nadzieję, że wiesz, jak mi Ciebie brakuje, co czuję, gdy pada deszcz, a łzy stają się czymś więcej... Dziś byłam u Ciebie,czułam Twój do­tyk, słyszałam Twój głos i pat­rząc w ziemię, umierałam z tęsknoty. Dlacze­go ta­ki okrutny jest los? Wiem, że jes­teś gdzieś tam, ale to jest za mało…

Nie zapomnę Cię ,chociaż wieki przeminą. Jesteś w mej pamięci zaciszną doliną do której powracam, gdy jestem w rozterce, by chmurką radości otulić swe smutne serce. W moim życiu jesteś zapisana na stałe, jako ktoś dobry i godny pochwały, kto swą postawą i serduszka biciem, jest teraz Aniołkiem ukrytym w błękicie

Gdzie teraz jesteś? Ja tęsknię za Tobą lecz cóż te słowa uczynić mogą? Tęsknię z każdym dniem,każda chwila jest smutna Brakuje nam bardzo Cię -tylko tyle wiem- samotność jest taka trudna. Staram się nie płakać lecz żal mi życie zatruwa, radość miałeś nam dać,a łza spokój zabiera. Czuję pustkę,głowa mi pęka czy powiesz wreszcie mi,że dobrze Ci Tam, bym mogła spokojnie spać?