:((````
:((`````
:((```````
:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____] * *ŚWIATEŁKO* *
:((````OOOOO * * PAMIĘCI * *

Mijają lata,miesiące,doby,
Lecz nie minie ból
Po stracie bliskiej osoby....

இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ

SPOCZYWAJ W POKOJU

இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ இڿڰۣ

***DROGI ROBERCIE
NASZA WIERNA PAMIĘĆ

„...Pozbierać resztki drobnych szans
Posklejać je w wielką nadzieję
Choć pod stopami grząski piach
A wiatr uparcie - w oczy wieje....”

♥ ____°-(¯`•♥•´¯)-°____ ♥
♥ZAWSZE W MOIM SERCU♥
◕●◦PAMIECI •♥• I MODLITWIE______◦●◕
╔═ ((¯`•»(`•♥•´)«•´¯)) ═╗

`````(
````)
```/( (
```) ) )
``( (?) ) )
`/( ( ( (?))
`( (?) )) ) )
`/( ( ((?) )) )
`( (( (?)) )) )
```▄IIII▄```
[[ ▌♡▒♡ ▌]]
[[ ▌♡▒♡ ▌]]
[[ ▌♡▒♡ ▌]]
[[ ▌♡▒♡ ▌]]
[[ ▌♡▒♡ ▌]]
[[ ▌♡▒♡ ▌]]
[[ ▌♡▒♡ ▌]]

[*]

.•*✿*•..•*✿*•..•
Córka śp.Stefana Góral
synowa śp.Władysława
Kwiatkowskiego i bliska
Urszuli Urbaniak
.•*✿*•..•*✿*•..•*✿*•.
♥✿✿♥

ŚWIATEŁKO
PAMIĘCI



````````````(
````````````))
```````````(((
```````````)) )
``````````( (( ((
`````````(( ((?)) )
````````(( (( ? ) ))))
```````(( ( ? )) ))) ) )
```````( ( (?)) )))))) )
``````(( (( (( ? ) )) )) )
`````( ( (( (((( ? ) )) )) )
``````(( (( ((?) )) )))) )
`````( (( ((( ( ? ) ) )))) )
``````( (( ((((?) )))) )
`````````[][] [] [][]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
````[▒█ ˜❤•◕•❤˜ █▒]
.•*✿*•..•*✿*•..•*✿*•..•*✿*•.
GDY GAŚNIE GWIAZDA,JEJ BLASK
ŚWIECI JESZCZE MILIONY LAT!
MIŁOŚĆ WIECZNĄ PAMIĘCIĄ.....
.•*✿*•..•*✿*•..•*✿*•..•*✿*•.

()()
[][]

tata śp Krzysztofa Jarczyk

[*]

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.
ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE