Dla Ciebie Krzysiu (*)

Życie szybko przemija...
Czas się nie zatrzymuje
Pamięć pozostaje
Serce ciągle czuje
Wspomnienie ,choć bolesne
Zapomnieć nie pozwala
Uczucie nie wygasa
Pozostaje wiara
Choć cząstka Ciebie
Jest tu między nami
Nie mówimy-żegnaj!
Kiedyś się spotkamy

............((,))). .
........[♡♡♡♡♡]. .
........[♡♡♡♡♡]. .
........[♡♡♡♡♡]. .
........[♡♡♡♡♡]. .
........[♡♡♡♡♡]. .
===============

Niedzielne światełko Robercie,niech płonie Tobie jaśniutko.

DLA CIEBIE ROBERCIE... ((*))

░░░░)¯`\\\\ | /´¯(
░░░░ (._.:▓:._.)
░░░░░ (_.:._)..
)¯`\\\\ | /´¯( ✫•◥◣____◢◤•✫
(._.:▓:._.) ◥◣__ __◢◤
░ (_.:._) ◥◣__ __◢◤
░░░░▐▐▐░░░░░▐▐▐
░░▐▐▐▐▐▐░░░▐▐▐▐▐▐
░▐▐▐░░░░▐░▐░░░░▐▐▐
░▐▐▐░░░░░▐░░░░░▐▐▐
░░▐▐▐░░░░░░░░░▐▐▐
░░░░▐▐▐░░░░░▐▐▐
░░░░░░▐▐▐░▐▐▐..
░░░░░░░░▐▐▐..
░░░░░░░░░▐

Smutna rzeczywistość, codzienność doskwiera,
Pozostaje tylko sen.....DOBRANOC



MAMA AGATY ANNY

Śmierć przydarza się każdemu,
nieodwracalnie.
Wpisana w życie
z pierwszym oddechem,
dopada nas bezlitośnie.
Przyczyny są różne.
I wtedy wszystko znika,
codzienne kłopoty,
nabrzmiałe emocje.
Pozostają żywi,
rozpaczliwie bezsilni,
i płacz najprawdziwszy.\\\"

\\\"Łzy są pociechą nieszczęśliwych.\\\"

Światełko, pamięć i modlitwa dla Ciebie Aniołku...(*)

[★][★][★]W codzienności naszych różnych spraw na dnie serca pamięć o Was Kochani na zawsze trwa.Światełko i modlitwę zostawiamy[★][★][★]

....Słowa milości ,słowa nadziei
zdławiła noc głuchoniema....
kochać to znaczy przytulić,zobaczyć
a CIEBIE Aniołku nie ma
wciaż nie ma...

((*)) Spoczywaj w pokoju ((*))
((*))((*)) Aniołku ((*))((*))

Robercie, zapalam światełko pamieci(*).
Twoim bliskim dziekuje za światełka zapalane Martynce, piekne słowa, gorąco pozdrawiam.

\"
Kochany Panie

I ciągle widzę ich twarze,
ustawnie w oczy ich patrzę -
ich nie ma - myślę i marzę,
widzę ich w duszy teatrze.

Teatr mój widzę ogromny,
wielkie powietrzne przestrzenie,
ludzie je pełnią i cienie,
ja jestem grze ich przytomny.

Ich sztuka jest sztuką moją,
melodię słyszę choralną,
jak rosną w burzę nawalną,
w gromy i wichry się zbroją.

W gromach i wichrze szaleją
i gasną w gromach i wichrze -
w mroku mdlejące i cichsze -
już ledwo, ledwo widnieją -
znów wstają - wracają ogromne,
olbrzymie, żyjące - przytomne.

Grają - tragedię mąk duszy
w tragicznym teatru skłonie,
żar święty w trójnogach płonie
i flet zawodzi pastuszy.

Ja słucham, słucham i patrzę -
poznaję - znane mi twarze,
ich nie ma - myślę i marzę,
widzę ich w duszy teatrze! \"