Człowiek umiera... Znowu za szybko!
Człowiek umiera... Razem z nim wszystko..
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało...
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie...
Teraz zostało tylko płakanie.
Teraz ten smutek w garści Cię trzyma,
Trzyma za szyje, dusić zaczyna...
Póki ktoś żyje, to go kochamy,
Lecz to po śmierci go doceniamy.
Wtedy widzimy jaki był cenny,
Wtedy ogarnia smutek brzemienny,
Wtedy to rozpacz, wtedy tęsknota,
Jakże naiwna życia prostota.....
Wtedy wyrzuty nami władają,
Wtedy uczucia hołdy składają...
Wtedy za późno na przeprosiny,
Jedno, co możemy - wciąż się modlimy...

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Więć modlę się kochane Aniołki o wieczne szczęście dla Was.

W życiu nie ma nic za darmo,
nawet za śmierć musimy zapłacić
i to jak bardzo drogo,
bo własnym życiem.

_##____#_#____##`,+.*.*´
#_______#________# `+.*`
#________________# `,+.*`.°
_#______________# `,+.*`,+.*
__#____________# `,+.*`,°*`’ °
_____#_______# `,+.*`,+.*`,+.
_______#___# `,+.*`,+.*`,+.*’
_________# `,+.*`,+.*`,+.*`
.............`•.¸(¨`•. •´¨)
.... ............×`•.¸.•´× (¨`•.•´¨)
.................(¨`•.•´¨). ×`•.¸.•

ZAWSZE PAMIĘTAM....

"...Nic już nie będzie takie jak było
wątpliwa przyszłość kołysze mnie.
I choć wiem że zawsze będziesz za mną kroczyć
żeby Cię zobaczyć muszę zamknąć oczy..."

PŁOMYCZEK ROBERCIE

ಥ..............((*)). ..
ಥ...........[lllಥಥಥlll].
ಥ...........[lllಥಥಥlll].
ಥ...........[lllಥಥಥlll].
ಥ...........[lllಥಥಥlll].
ಥ..................... ..


-------------------------------------
☼ Mama Anielskiej Gromadki ☼

,,Śniłam dziś o Aniele
co w skrzydłach strach mój skrywa.
Oddechem ciepłym nad ranem,
łzy słone moje zmywa.
Śniłam dziś o Aniele
wtulona w jego skronie.
Chciałabym tak niewiele.
Schwycić choć piórko w dłonie.”
(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)
Tak niewiele, przecież my pragniemy tak niewiele...

Ale to nie koniec..

Nie koniec wszystkiego
brama nie została zamknięta
to dopiero początek
początek nowego
może nie do końca znanego
tego co było nieuniknione
lecz jednak w głębi serca
oczekiwane
nie będę płakać
bo łzy tu niepotrzebne
a jeśli jakaś jedna lub dwie
cichutko przemkną po policzku
to tylko znak
że ten drugi człowiek
wiele dla innego znaczy..

Jeszcze wiele takich
końców-początków
wiele czasu przed nami
lecz pamięć o przeminionym
na zawsze
w sercu zostanie..

ks. Wacław Buryła
...-:¦:-
......(
......)
....(,,")....
.............
[------]
[------]
[------]
[------]
Na zawsze w moim sercu i w mojej pamięci.

Gwiazdom rozsypanym w niebieskim oceanie,
w chryzantemowych wiankach, w jodłowych
warkoczach
płomienie jaśniejące idą na spotkanie;
płyną nad horyzontem, w łunę się jednoczą
i swoim ciepłym blaskiem ziemię rozświetlają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają.

Ogniki zapalone - jasne serca znaki,
płynące cichą nutą boskiego przesłania;
ślady w duszy pisane, pamiętania ptaki,
co nigdy nie odfruną do kraju mijania -
rozświetlają nam serca i łzy osuszają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwaj
...-:¦:-
......(
......)
....(,,")....
.............
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]

Zapalam najjaśniejsze światełko,
oby paliło się już zawsze i nigdy nie zgasło.

\=== Ś W I A T E Ł K O ===//

*.................(,)). ...
*.............[[☼*☼]]. .
*.............[[☼*☼]]. .
*.............[[☼*☼]]. .
*.............[[☼*☼]]. .
*=============

-------------------------------------
☼ Mama Anielskiej Gromadki ☼

Gdy pochwycę horyzont w ręce
-nie zatrzymuj mnie,
choćbyś chciał dać mi więcej
niż wieczności sen.

Kiedy zagram na harfie tęczy
-nie uciszaj mnie,
choćbyś chciał dać mi więcej
od harmonii brzmień.

Gdy odpłynę "Holendrem" we mgle
-to nie puszczaj cum,
chociażby ci - "zapomnij"
-radził ludzi tłum.

Gdy pochwycisz widnokrąg w ręce
-będę czekać tam,
byśmy razem dotarli
do wieczności bram.

.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............(____)
Tylko nadzieja na spotkanie , potrafi ukoić nasze serca.

Blask marzeń...

Płynę, czuję głębie wody.
Blask wytworzony
przez promień słońca,
przebija źrenice.
Rozpala serca żar.
Łzy płyną długo,
a przede mną
spienionych fali dal.

Mam ochotę zapomnieć,
o tym co zabrał czas.
I oddać z nurtem wody,
wszystkie myśli,
co nadzieję kradną mi.

Chciałabym powstać
i płynąć pod prąd.
Wygrać walkę z wiatrem.
Zerknąć w modrą toń.
Ujrzeć uśmiech i szczęście,
które opromieni moją twarz.

I wierzyć, że
bryza nie zerwie żagli.
Zostawię miły sen,
że utopie pecha w bagnie
Zostanie tylko wyobrażenie.
I Koszmar nie powtórzy się...

((*))*((*))*((*))*((*))*((*))*((*))
Odpoczywaj
w pokoju.